مناسبات جمهوری اسلامی ایران و امارات: همکاری اقتصادی و واگرایی سیاسی (2020-1990)

با توجه به حجم روابط تجاری جمهوری اسلامی ایران و امارات متحده عربی، دو کشور در بُعد اقتصادی همکاری مطلوب و نزدیکی داشته‌اند، اما در بُعد سیاسی دارای تنش‌هایی هستند. پژوهش حاضر در پی پاسخ به این پرسش است که «علل استمرار همکاری‌های اقتصادی ایران و امارات‌ به‌رغم مؤلفه‌های واگرایی سیاسی چه بوده است؟» فرضیه پژوهش این است که علل استمرار همکاری‌های اقتصادی، بین دو کشور با وجود تنش‌های سیاسی را می‌توان در وابستگی متقابل دو کشور در خلیج‌فارس در حوزه اقتصادی برشمرد. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که علل استمرار همکاری دو کشور در حوزه اقتصادی، کنفدرالی بودن امارات و رقابت دبی و ابوظبی‌، امارات به‌عنوان گلوگاه اقتصادی و ایستگاه صادرات مجدد ایران، حضور تجار ایرانی و ثبت شرکت‌های اقتصادی در آن کشور، سرمایه‌گذاری ایران در امارات، نیاز اقتصادی ایران به امارات و بالعکس، سود امارات از دور زدن تحریم‌های ایران و... است که توانسته پاسخ مناسبی را به پرسش پژوهش ارائه دهد و فرضیه آن را تأیید کند. روش این مقاله تبیینی از نوع مطالعات کتابخانه‌ای و اسنادی است. هدف تأکید بر اهمیت وابستگی متقابل اقتصادی بین کشورها در کاهش تنش‌های سیاسی و استمرار همکاری‌های سیاسی و تأکید بر جایگاه دُبی در راهبرد اقتصاد سیاسی ایران است.

کلیدواژه ها:

‌ایران ، امارات متحده عربی ، اقتصاد سیاسی ، همکاری ، واگرایی