تعیین مواد و نسبت های طرح اختلاط به منظور دستیابی به حداقل نفوذپذیری

یکی از پارامترهای مهم در افزایش دوام بتن کاهش میزان نفوذپذیری می باشد. در این راستا با تو.جه به تحقیقات انجام شده در سال 1907 توسط Fuller and Thomson   در خصوص توزیع دانه بندی مصالح سنگی ، دانه بندی بگونه ای اصلاح گردید که ضمن حفظ کارآئی ملات و یا بتن ، دوام آن در مقابل تهاجم عوامل شیمیایی افزایش یابد. اساس این نظریه دستیابی به بتنی با حداکثر تراکم، با استفاده از حداقل میزان مواد چسبنده می باشد بگونه ای می‌گردد که مقاومت فشاری بتن و کارآیی آن تغییر ننماید. در این راستا با استفاده از روابط ریاضی ، توزیع دانه ها (اعم از مصالح سنگی و چسبنده) بگونه ای انتخاب می گردد که مصالح سنگی ریزدانه و مصالح چسبنده با پر نمودن فضای خالی بین مصالح سنگی درشت دانه ، باعث تراکم بیشتر مخلوط گردد.    در این راستا نوع و کیفیت مصالح مصرفی خصوصاً سیمان و پوزولانها نیز نقش بسیار مهمی دارند.

کلیدواژه ها:

نفوذپذیری ، دوام بتن ، تکنولوژی بتن