اصلاح خواص و دوام گچ به وسیله مواد افزودنی

در ایران، گچ رابطه نزدیکی با صنعت ساختمان‌سازی داشته و از قدیم یکی از مصالح ساختمانی سنتی ایران بوده است. گچ در بیشتر ساختمان‌های باستانی که تاکنون باقی مانده‌اند، به صورت آثار گچ‌بری‌های زیبا دیده می‌شود. امروزه مصرف عمده گچ در ساختمان‌سازی در کشور ما، بیشتر در اندود گچ وخاک، سفیدکاری دیوارها و سقف‌ها و همچنین به عنوان ملات در اجرای سقف‌های طاق ضربی است. فرآورده های گچی، مانند تیغه‌ها و تخته‌های گچی در مقایسه با مصالح مشابه سبک‌تر بوده و در برابر آتش مقاوم‌ترند. در سال‌های اخیر، استفاده از سیستم‌های دیوار خشک به علت اینکه مشکلات سیستم اندود گچی مانند نیاز به کارگر بیشتر‌، وزن بیشتر‌، نفوذ رطوبت به ساختار زیرین‌، زمان لازم برای خشک شدن قبل از عملیات رنگ کاری را ندارد‌، به سرعت رو به گسترش است‌. با بررسی خواص گچ ساختمانی (شیمیایی ، فیزیکی و مکانیکی )، ارزیابی خواص به دست آمده و بررسی نقاط ضعف و قوت، از افزودنی‌های مناسب برای اصلاح معایب آن بدون آنکه در خواص مطلوب گچ افتی حاصل گردد، استفاده شده است. گچ علی‌رغم دارا بودن خصوصیات مطلوب در زمینه‌های مختلف، در برابر رطوبت و محیط‌های نمناک ناپایدار است. بررسی‌های انجام شده نشان می‌دهد که در اغلب کشورهای پیشرفته برای کاهش جذب آب فرآورده‌های گچی، استفاده از افزودنی‌های مناسب مانند پلیمر توصیه می‌گردد. در این راستا نتایج به دست آمده از این پژوهش در زمینه بهبود پایداری در برابر رطوبت با استفاده از افزودنی‌های پلیمری نشان می‌دهد که این مواد عملکرد مطلوب و مناسبی داشته است. برای بهره‌گیری از نتایج به دست آمده و ایجاد خصوصیات مطلوب،از تلفیق عملکرد بهینه هر یک از افزودنی‌ها در زمینه ارتقای کیفیت، مواد مرکب با فرمولاسیون‌های مختلف مورد ارزیابی قرار گرفته است.

کلیدواژه ها:

ارزیابی ، مصالح ، دوام ، ‎گچ ، ‎افزودنی ، ‎زمان گیرش ، ‎سیلیکات ها