ارزیابی و تجدید نظر در ضوابط بلند مرتبه سازی­ در تهران

احداث ساختمان های بلند در تهران، پس از یک وقفه -که حدود دو دهه (77-57) به طول انجامید- از سه عامل نشات می گرفت: وقوع انقلاب و محدود شدن تراکم به 120%، توسعه افقی شدید شهر که توسعه عمودی را ضروری نمی ساخت و عدم تمایل به سرمایه گذاری در فعالیت های عمرانی که مرتبط با سیما و منظر شهری بود..شهرداری ها در ابتدا کاملا به طور موردی با ضوابطی که برای حل مسایل روزمره تدوین می شد، به صدور مجوز برای ساختمان های بلند پرداختند. نتیجه آن، ساختمان هایی بود که بدون رعایت حقوق شهروندی و همسایگی و در نقاطی از شهر که نمی توانست برای این امر مناسب باشد و یا جوار معابری که به شدت از احداث ساختمان های بلند لطمه می دیدند، ساخته می شدند. این امر به تدریج موجب اعتراض کارشناسان شهرسازی، امور اجتماعی و دیگر شهروندان شد و به علت شدت مشکلات حاصله شهرداری به تدوین ضوابط بلندمرتبه سازی اقدام نمود.تصویب این ضوابط با مشکلات فراوانی مواجه بود. از یک طرف، شهرداری خواهان حداکثر تراکم و حداقل تغییر نسبت به آنچه رواج داشت، بود و از طرف دیگر، اعضای دیگر شورای عالی و وزارت مسکن و شهرسازی مایل به حداکثر سخت گیری برای احداث ساختمان های بلند بودند. اهداف پژوهش: هماهنگ و متناسب با سیاست ها و راهبردهای طرح جامع و تفصیلی در دست تهیه تهران باشد، زمینه تجربی برای دیگر شهرهای کشور را فراهم آورد. بدین ترتیب این ضوابط باید بتواند الگویی برای دیگر شهرها نیز ارایه دهد. نتایج و دستاوردها: اصلاحات صورت گرفته بر روی ضوابط قبل، آن ها را بهتر کرده ولی کافی نبوده است و از آنجایی که برای تصویب طرح، مراحل مختلف و پیچیده ای وجود دارد، نمی توان آن را جایگزین طرح قبلی نمود. البته مقرر شد در صورت نیاز، مصوبه ای جهت جایگزینی موقت ضوابط، (از طریق کمیسیون ماده 5) دریافت گردد. (با توجه به مشکلات و خلا های موجود در اسناد بالادستی و نیز ایرادهای وارده بر نتایج پژوهش، این طرح قابل اجرا و نیز ارایه به نهادهای مربوطه دانسته نشد.)

کلیدواژه ها:

ارزیابی ، ضوابط