بهسازی محیط شهری برای عبور و مرور سالمندان، کودکان و معلولین جسمی با نگاهی به تجربیات جهانی

در هر جامعه ای یکی از معیارها و مقیاس های رشد و توسعه، میزان بهره گیری از ظرفیت ها، استعدادها و امکانات افراد آن جامعه است. طبیعی است که نمی توان انتظار داشت تمام افراد یک جامعه دارای توانایی های یکسانی باشند؛ اما آنچه باعث ایجاد تفاوت در میان جوامع به لحاظ بهره گیری از منابع انسانی آنها می شود، نوع نگرش آنها به این تفاوت هاست. اغلب جوامع پیشرفته به صرف اینکه فردی از نظر قوای جسمانی دچار ضعف باشد، وی را از شکوفا نمودن سایر توانایی هایش محروم نمی کنند؛ چه بسا که در این جوامع برای چنین افرادی تسهیلات بیشتری مهیا می شود تا بتوانند با تمام قدرت روی توانایی های خود متمرکز شوند. بعنوان اولین گام در راستای فراهم کردن شرایط مناسب برای کم توانان و ناتوانان جامعه، باید مقدمات قانونی و مطالعات راهبردی لازم دراین بخش به انجام رسیده باشد. این پژوهش رویکردی است به بهسازی محیط شهری برای این افراد با نگاهی به قوانین و تجارب سایر جوامع. اهداف پژوهش: هدف اصلی از انجام این پژوهش، دستیابی به ضوابط و استانداردهای شهرسازی، طراحی شهری، معماری و ارگونومیک برای کشور بوده است. حصول به ضوابط مذکور، با توجه به چشم‏اندازهای آینده، امکانات، محدودیت‏ها و ضوابط اجرایی مربوطه بوده است. برای این منظور هدف های ثانویه ای پیش بینی گردید که عبارتند از: مطالعه سابقه تاریخی مسأله و تلاش‏ها و تجارب سایر کشورهای جهان پیرامون مسائل و معضلات سالخوردگان، کودکان و معلولین جسمی حرکتی، جمع‏آوری ضوابط طراحی شهری، معماری و استانداردهای موجود در سطح جهان به‏ویژه در کشورهای پیشرفته برای معلولین، سالخوردگان، کم‏توانان جسمی و کودکان، بررسی و تحلیل ضوابط و مقررات ایران و مقایسه تطبیقی آن با سایر کشورهای جهان و شناسایی نهادهای دخیل و مؤثر از نظر مدیریتی و اجرایی در کشور ایران. نتایج و دستاوردها: طرح به دلیل اشکالات فنی و محتوایی، در مرحله سوم متوقف گردید و به مرحله نهایی نرسید.

کلیدواژه ها:

بهسازی ، معلولین ، سالمندان