طرح تحقیقاتی اصلاح روشهای عملی تهیه و اجرای طرح های توسعه شهری در ایران (بر اساس رویکرد ساختاری

به دنبال تحولات وسیع و عمیق در حیات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جامعه بشری در چند دهه اخیر و آغاز «عصر پسامدرن»، اینک دانش و تجربه برنامه ریزی نیز وارد یک دوران بحران، ابهام و چالش جدی شده است. در این راستا، انبوهی از نظریه ها و پارادایم های جدید از جمله پارادایم برنامه ریزی راهبردی در کشورهای پیشرفته و به تبع آن در سراسر جهان و از جمله ایران مطرح شده است. اصطلاح پارادایم یا انگاره که در دو سه دهه اخیر رواج عام پیدا کرده است، یعنی هر گونه شناخت علمی فاقد قطعیت و عینیت مطلق و تابع نیازها، پرسش های اساسی و شرایط اجتماعی در هر دوره معین تاریخی است. لذا اعتباری نسبی و تغییر ناپذیر دارد. بر اساس این مفهوم، دانش برنامه ریزی نمی تواند ادعای جامعیت، قطعیت و ثبات داشته باشد. لذا با تغییر شرایط جهانی و وضعیت جوامع انسانی، از جمله جوامع بشری، نظریه های برنامه ریزی شهری نیز تغییر می یابند و اعتبار و ارزش تاریخی خود را نیز از دست می دهند. پیدایش و رواج الگوی برنامه ریزی راهبردی در کشورهای پیشرفته جهان، محصول تجارب طولانی و تحولات مستمر سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، علمی و فنی و فرهنگی در این کشورهاست. اهداف پژوهش: بازنگری و اصلاح در نحوه سیاستگذاری و هدایت نظام طرح های توسعه شهری، بازنگری و اصلاح در محتوا و نحوه تدوین و ارایه اسناد طرح های توسعه شهری، بازنگری و اصلاح در روش های بررسی و تصویب طرح های توسعه شهری، بازنگری و اصلاح در نحوه مدیریت، اجرا و نظارت طرح های توسعه شهری و معرفی روش های آموزش و ترویج الگوی جدید طرح های توسعه شهری. نتایج و دستاوردها: مجموعه تحلیل ها و یافته ها نشان می دهد که تمام نظام مدیریت توسعه شهری در ایران را می توان در پنج حوزه کارکردی تقسیم نمود که به ترتیب زیر ارایه و پیشنهاد می شود: 1. شیوه سیاستگذاری در طرح های توسعه شهری 2. شیوه هدایت و راهنمایی و تهیه طرح ها 3. شیوه بررسی و تصویب طرح 4. شیوه اجرای و نظارت بر اجرای طرح 5. شیوه بازنگری و اصلاح طرح