تدوین راهکارهای شناخت و ارتقاء مناطق فقیرنشین شهری در راستای توسعه پایدار شهری (با رویکرد دستیابی به اهداف هزاره)

برنامه ریزی برای فقرا، زمانی که شهروندان مشارکت می‌کنند و حل مشکلات‌ محله خود را در دست می­گیرند؛ موفقیت آمیز خواهد بود. ساکنان باید درگیر پروژه‌ها  شوند طوریکه هر دو یعنی ساکنان و برنامه‌ریزان، پروژه‌ها و اثرات بالقوه آن را درک کنند. مشارکت اجتماعی می‌تواند به اصلاح ناهماهنگی‌های بین طرح‌های تکنیکی و احتیاجات اجتماعی، کمک بسیار مفیدی نماید. بالابردن ظرفیت یک اجتماع سازماندهی شده برای مذاکره با نهادها و انجمن‌هایی که فراهم کننده زیرساختها در این مناطق هستند، به ساکنان اجازه می‌دهد تا در بهبود فرآیند فراهم آوردن مطلوب زیرساخت‌های مورد نیاز، تاثیرگذار باشند. از طرفی باید توجه داشت که نمایش گرافیکی اطلاعات، به طرح‌ها و پروژه‌های برنامه‌ریزان برای ساکنان کمک شایانی می‌نماید؛ به هر حال، درک کامل ساکنان و مشارکتشان بستگی به توزیع دانش براساس سطح درک اجتماع مورد نظر دارد. هدف اصلی این تحقیق شناخت وضعیت اسکان غیررسمی در محله میان آباد در جنوب شهر اسلامشهر و جنوب کمربندی الغدیر است، حاشیه نشینی در این محله از سال 1355 شکل گرفته است. این محله در سال 1385 نزدیک به 24 هزار نفر جمعیت داشته و در پایان سال 1386 و ابتدای سال 1387 ، حدود 45 هزار نفر در میان آباد زندگی میکردند. در این مقاله با بهره گیری از رویکرد توصیفی- تحلیلی و با استفاده از مطالعات اسنادی و کتابخانه­ای (شامل مطالعه منابع، اسناد و مدارک موجود)، مصاحبه و گفتگو با صاحب­نظران، اساتید و متخصصان امر و همچنین مطالعات میدانی و برداشت­های بصری، به مفاهیم اسکان غیررسمی و توسعه پایدار و نگرش های برخورد با اسکان غیررسمی و شناخت و بررسی چالش های اجتماعی، اقتصادی و کالبدی که محله میان آباد (شهرک امام حسین) کنونی با آن روبرو است پرداخته و در انتها ضمن ارائه مزایا و پیشنهاداتی برای چگونگی استفاده بهینه تر از GIS در ارتقا مناطق فقیرنشین شهری، به نقش GIS بعنوان ابزار اصلی و مرکزی مدیریت پروژه های ارتقاء بخشی مناطق شهری با رویکرد استفاده از مشارکت شهروندان این مناطق پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، کیفیت زندگی ، فقر شهری