بررسی کاربرد روش زمان دوام در تحلیل غیرخطی سازگار با آیین‌نامه 2800

هدف اصلی آیین‌نامه‌های طراحی لرزه‌ای ایجاد حاشیه اطمینان مناسب در مقابل خرابی ساختمان هنگام وقوع زلزله‌های شدید می‌باشد. معمولاً هدف ثانویه آیین‌نامه‌ها کاهش خسارت‌های اقتصادی تحت اثر زلزله‌های سطح بهره‌برداری است که این مسئله در آیین‌نامه 2800 نیز لحاظ گردیده است. پیشرفت تکنولوژی‌های مقاوم‌سازی و همچنین امکانات محاسباتی کاربرد روش‌های جدید و پیشرفته تحلیل دینامیکی از قبیل روشهای تحلیل بارفزاینده دینامیکی و تحلیل‌های غیرخطی تاریخچه زمانی را هر چه بیشتر توسعه داده است. در روش زمان دوام سازه مورد نظر تحت اثر یک شتاب‌نگاشت فزاینده خاص با مشخصات از پیش تعیین شده قرار گرفته و عملکرد سازه براساس مدت زمانی که می‌تواند تحریک فزاینده را تحمل نماید ارزیابی می‌گردد. در صورت استفاده از یک شتاب‌نگاشت کالیبره شده می‌توان سازه مورد نظر را بر اساس زمان دوام آن ارزیابی نمود و همچنین جهت مقاصد طراحی یک زمان دوام حداقل را به عنوان شرط لازم برای ایمن بودن سازه بیان نمود. هدف از انجام تحقیقات حاضر توسعه روش زمان دوام و مقایسه نتایج حاصل از آن با روش‌های متعارف تحلیل استاتیکی و طیفی آیین‌نامه 2800 ایران می‌باشد. با توسعه روش زمان دوام انتظار می‌رود گام مفیدی در جهت ایجاد روش‌های استاندارد مبتنی بر تحلیل تاریخچه زمانی که محدودیتی در مقابل پیچیدگی رفتار مدل سازه مورد نظر ندارد برداشته شود. در این پروژه توابع شتاب زمان دوام متناظر با طیف‌های طراحی آیین‌نامه 2800 تولید و کالیبره شده و کارآیی آنها در تحلیل خطی قابهای فولادی و بتنی منظم و نامنظم مورد ارزیابی قرار گرفته است. نتایج بدست آمده حاکی از سازگاری نتایج تحلیل زمان دوام توابع تولید شده با روشهای استاندارد استاتیکی و طیفی می‌باشد و لذا می‌تواند به عنوان یک گزینه تحلیل دینامیکی در محدوده رفتار خطی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آیین نامه ، دوام