تدوین راهنمای کاربرد لاتکس‌های پلیمری در بتن جهت افزایش دوام در برابر تهاجم ناشی از نفوذ کلر

خوردگی کلریدی همراه با حمله‌های کربناسیونی و سولفاتی از جمله مهمترین عوامل شیمیایی تخریب بتن وکاهش دوام سازه‌های بتنی خصوصاً در نواحی ساحلی می‌باشند. وجود مرز ساحلی بسیار وسیع در کشور از یک سو و قرارگیری سازه‌های بتنی مهم و گاه استراتژیک در این سواحل، مطالعه گسترده برای افزایش دوام سازه‌های بتنی را در مقابل خوردگی الزامی می‌سازد. در دهه‌های اخیر فعالیت‌های گسترده‌‌ای برای مطالعه عملکرد بتن‌های مختلف در سواحل جنوبی کشور صورت گرفته است اما در پروژه حاضر هدف آن است تا عملکرد برخی از انواع بتن‌های اصلاح شده با لاتکس‌های پلیمری در برابر خوردگی در آزمایشگاه و درفازهای بعدی شرایط جنوب کشور بررسی شود. اثر پلیمرها بر بهبود خوصیات نفوذپذیری بتن از مدتها پیش آشکار شده و از این رو است که برای افزایش دوام سازه‌های بتنی در شرایط مهاجم استفاده از لاتکس‌ها و یا کاربرد روکش‌ها و ملات‌های تعمیری اصلاح شده با پلیمرها بر روی سطوح بتنی توصیه می‌شود. از آنجا که مکانیزم حمله‌های کلریدی و کربناسیونی بسیار پیچیده است در این پروژه رفتار این نوع بتن در محیط آزمایشگاه و در شرایط حمله کلریدی بررسی می‌شود. همچنین آزمایش‌هایی نیز برای بررسی عملکرد این نوع بتن در فرم روکش صورت خواهد گرفت. در این پروژه اثر متغیرهایی طرح همچون نوع لاتکس (3 نوع)، درصدلاتکس مصرفی (حداقل 4 درصد)، نسبت آب به سیمان (3 نسبت)، عیار سیمان مصرفی (2 عیار) و اثر پارامترهای محیطی (3 متغیر) در یک فاز یکساله بررسی می‌شود. آزمونه‌های تهیه شده از طرح تحت آزمون‌های مقاومت فشاری، خمشی، کششی، جمع‌شدگی، نفوذ آب، نفوذ یون کلر و ... قرار گرفته و مطالعات ریزساختاری روی بتن‌ها صورت می‌گیرد. نتایج حاصل از این طرح در صورت عملکرد مناسب در فاز دیگری از پروژه درساخت نمونه‌های مقاوم و مطالعه عملکرد آنها در شرایط جنوب کشور بکار گرفته خواهد شد تا در صورت عملکرد مورد قبول در قالب دستورالعمل طرح اختلاط و کاربرد بتن‌های اصلاح شده با لاتکس‌های پلیمری در شرایط جنوب کشور ارائه گردد.                

کلیدواژه ها:

بتن ، دوام