بررسی و تحلیل تقاضای قابل جذب در محور ترانزیتی شرق با محوریت بندر چابهار

بخش شرقی ایران از یک طرف با آب های آزاد بین المللی در ارتباط است و از یک طرف با کشور پاکستان، افغانستان و پنج کشور آسیای میانه از طریق ترکمنستان در محدوده شرقی و شمالی همجوار است. نیازهای ارتباطی این کشورها که به غیر از پاکستان همگی محصور در خشکی هستند، بارورسازی قابلیت های ترانزیتی و توسعه این قابلیت ها تا سطح استانداردهای بین المللی را به عنوان راه کاری اساسی جهت دست یابی به تعادل های ملی و منطقه ای مطرح نموده است. این امر اهمیت محور ترانزیتی شرق را روشن نموده و سبب شده تا طی سال های اخیر توجه ویژه ای به این محور حمل و نقلی مبذول گردد. در بین نقاط محوری ترانزیت شرق منطقه چابهار به عنوان یک نقطه استراتژیک بسیار مورد توجه قرار گرفته است. این منطقه به دلیل موقعیت راهبردی خود و نزدیکی به اقیانوس هند، نقش بسیار پررنگی را می تواند در ترانزیت کالا به کشورهای آسیای میانه و افغانستان و برعکس ایفا نماید. به دلیل عدم وجود امکانات مناسب جهت بهره برداری از این پتانسیل ها سهم این منطقه در ترانزیت بسیار اندک می باشد. بندر چابهار در جنوبی ترین نقطه دالان شرقی غربی مراودات تجاری جهان قرار گرفته است که از چین آغاز شده، به پهنه آسیای جنوب شرقی می پیوندد و پس از پوشش دادن مهمترین شهرهای این ناحیه مانند کلکته، کراچی و بن قاسم در نهایت به چابهار می رسد. بر این اساس چابهار یکی از چهارراه‌های دالان جنوبی تجارت جهانی است. این منطقه بر اساس مطالعات صورت گرفته توسط برنامه ریزان راهبردی جهان، یکی از 14 نقطه راهبردی دنیا است، در حاشیه دریای عمان و اقیانوس هند، از طریق این آب ها با سایر نقاط جهان به خصوص کشورهای شبه قاره هند، خاور دور و آفریقای شرقی در ارتباط است. در حقیقت چابهار تنها بندر مهمی است که خارج از تنگه هرمز و خلیج فارس، به آب های بین المللی وصل است.

کلیدواژه ها:

ترانزیت ، آب های آزاد