تعیین اثر روش تراکم(ضربه ای، استاتیک، چرخشی و ...) بر میزان قیر بهینه در طرح اختلاط بتن آسفالتی

فرآیند تراکم یکی از مهم‎ترین مراحل اجرای روسازی آسفالتی در محل می باشد. به‎طور کلی هدف از تراکم، افزایش وزن مخصوص و کاهش فضای خالی مخلوط آسفالتی (تا درصد فضای خالی مناسب) به‎منظور افزایش مقاومت در برابر پدیده خستگی و شیارافتادگی جای چرخ و کاهش نفوذپذیری در برابر آب و هوا می باشد. از طرف دیگر هدف از تراکم مخلوط آسفالتی در آزمایشگاه، شبیه سازی مناسب تراکم در محل می باشد. در این تحقیق، روش‎های تراکم مارشال، ژیراتوری (چرخشی) و استاتیک به‎منظور تعیین میزان قیر بهینه براساس استاندارد ASTM D1559 و نشریه MS-2، مورد بررسی قرار گرفت و مشخص گردید که روش تراکم ژیراتوری به دلیل ماهیت چرخشی آن و ایجاد قفل و بست بهتر در درصد قیر بهینه کمتری، حداقل ظوابط موجود در نشریه شماره 234 سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور (تحت عنوان آیین نامه روسازی آسفالتی راه های ایران) را تامین می کند. همچنین در این تحقیقات با بررسی روش تراکم استاتیک (ASTM D1074) مشخص گردید که انجام آزمایش مطابق استاندارد یادشده حداقل ملزومات موجود در نشریه شماره 234 را تامین نمی کند، در نتیجه از ادامه تحقیقات کنار گذاشته شد. در مرحله دوم، ابتدا نمونه های مخلوط آسفالتی شبیه سازی شده از تراکم محل در آزمایشگاه ساخته شد و پس از آن، آزمایش‎های عملکردی (مدول برجهندگی، خستگی و شیارافتادگی) بر روی این نمونه ها و نمونه های ساخته شده به روش‎های مارشال و ژیراتوری انجام گردید. در این بخش مشخص شد که نمونه های تهیه شده به روش تراکم ژیراتوری از نظر عملکردی نزدیک به نمونه های شبیه سازی تراکم در محل هستند. در ادامه تحقیقات، عوامل موثر در تراکم نامناسب (درصد کوبیدگی پایین) در محورهای مختلف با توجه به تنوع شرایط آب و هوایی و از طریق برگه های کنترل کیفیت واحدهای محلی مورد بررسی قرار گرفته و تشریح شد و در نهایت نیز با توجه به نتایج حاصله، راهکارهای اجرایی جهت تراکم مطلوب مخلوط آسفالتی در آزمایشگاه (بخش هشتم) و محل (بخش نهم) ارایه گردید.

کلیدواژه ها:

انواع روش های تراکم ، بتن اسفالتی ، بتن