طرح تحقیقاتی ضوابط فعالیت مراکز امداد رسانی فنی خودرو در راههای کشور

یکی از زیرساخت های اساسی برای توسعه اقتصادی کشور داشتن شبکه حمل ونقل کارا و ایمن است. با توجه به سهم عمده حمل ونقل جاده ای درایران و با نظر به اهمیت و جایگاه ارتباطات علی الخصوص راهها، در رشد وشکوفایی زمینه های اقتصادی، صنعتی، اجتماعی، فرهنگی و نظامی کشور و ضرورت حفظ و نگهداری، توسعه و گسترش و بهسازی آنها، ایجاد تسهیلات و امکانات مناسب به منظور ارایه خدمات و سرویس در امر جابجایی کالا و مسافر با تامین ایمنی عبور و مرور و کاهش هزینه ها و درنهایت برقراری حمل ونقل مقرون به صرفه ومطمین، امری اجتناب ناپذیر می باشد. به منظور نیل به اهداف مذکور در امر حمل و نقل جاده ای بحث امدادرسانی در جاده ها مطرح می شود. به طور کلی چهار نوع امدادرسانی جاده-ای در هر کشوری وجود دارد. نوع اول امدادرسانی، امداد و نجات جاده ای بوده که نیروهای امدادی برای انجام کمکهای اولیه و اعزام مصدومان و آسیب دیدگان تصادفات به مرکز درمانی به ماموریت اعزام می شوند. نوع دوم امداد پزشکی بوده که برای کمک به مجروحین تصادفات در جاده ها و هر نوع نیاز پزشکی در جاده انجام می پذیرد. نوع سوم امدادرسانی فنی می باشد که نیروهای امدادرسانی برای رفع نقایص فنی و مشکلاتی که برای خودروی امدادخواه حادث شده، اعزام می شوند. نوع چهارم نیز سایر امدادها از قبیل آتش نشانی، پلیس، راهداری و ... است. در این جا لازم است به این نکته توجه شود که این انواع امدادرسانی در کشورهای پیشرفته در مراکز جداگانه صورت می گیرد زیرا از نظر تخصص های لازم برای امدادرسانی با هم متفاوت می باشند. و از طرف دیگر در امداد و نجات جاده ای و پزشکی امدادخواهان قادر به پرداخت هزینه ها در محل نبوده و از این رو این افراد انتظار دارند بر اساس مالیاتهایی که به دولت پرداخت می کنند به آنها امدادرسانی لازم به صورت رایگان انجام گیرد در حالیکه امدادخواه که وسیله نقلیه او مشکلات فنی دارد قادر است در محل هزینه ها را پرداخت نماید و همین مساله باعث شده است که امداد نجات جاده ای و پزشکی تحت نظارت دولت صورت گرفته و امدادرسانی فنی خارج از چارچوب های دولتی و بیشتر در بخش های خصوصی صورت پذیرد