تهیه پیش نویس آیین نامه بیمه های زندگی جهت جایگزینی با آیین نامه 68

بی تردید یکی از مهم ترین نیازهای صنعت بیمه هر کشوری، وجود قوانین و مقررات مناسب به منظور رشد و شکوفایی این صنعت است. در واقع قوانین حاکم بر یک سیستم در رویکردی تکاملی، مسیر رشد و پویایی سیستم را رقم می زنند و اگر این قوانین در وهله‎ی نخست با اهداف سیستم و پس از آن با فضا و محیط پیرامونی سیستم ناهماهنگ و ناهمخوان باشند، نه تنها نتیجه مطلوبی به دست نمی آید بلکه امکان دارد نتیجه معکوس نیز حاصل شود. به این ترتیب، در چارچوب قانون بیمه، که قانون مرجع بیمه محسوب می گردد، بر حسب ضرورت از سوی شورای عالی بیمه در خصوص هر یک از رشته های بیمه ای آیین نامه هایی جهت اجرای عملیات بیمه گری مطابق با اصول بیمه گری تصویب می گردد. 
در مورد بیمه های زندگی، آیین نامه شماره 13 مصوب سال 1353 و اصلاحات و مکمل های آن به عنوان آیین-نامه تخصصی بیمه های زندگی تا بهمن ماه 1390 مورد استفاده بوده که به واسطه برخی نارسایی ها و کاستی-ها، این آیین نامه مورد بازبینی قرار گرفته و در قالب آیین نامه جدید (شماره 68) در آذرماه 1390 تصویب و از ابتدای بهمن ماه 1390 لازم الاجرا گردیده و مرجع انجام فعالیت های مرتبط با بیمه های زندگی قرار گرفته است. لیکن آیین نامه 68 به دلایل مختلف، از جمله توجه به شیوه های رایج در عملیات بیمه گری و نگهداشت حقوق بیمه گذاران، نیاز به بررسی بیشتر و شناسایی نقاط قوت و ضعف آن دارد. 
این طرح در چند مرحله انجام پذیرفته است. در مرحله نخست آیین نامه اصلی (68) و آیین نامه های مرتبط مورد مطالعه قرار گرفته و مفاهیم و تعاریف حقوقی و محاسباتی مد نظر، استخراج گردیده است. سپس تجربه ی جهانی در خصوص برخی از این مفاهیم همچون نرخ سود فنی و بیمه های مستمری مورد مطالعه و بررسی قرار گرفته و ویژگی های آنها بررسی شده است. در مرحله ی بعد با استفاده از اطلاعات به دست آمده از بررسی نخستین متون و روش ارزیابی نظرات نخبگان، پس از اخذ نظرات خبرگان به صورت مصاحبه حضوری و کتبی، پیشنهادات اولیه ای تهیه شده و برای متخصصان صنعت بیمه کشور ارسال گردیده است. پس از دریافت نظرات نخبگان و متخصصین صنعت بیمه در چند مرحله و برگزاری جلسات گروهی متمرکز و گرفتن بازخورد، نهایتا پیشنهاداتی با عنایت به فصل بندی آیین نامه 68 ارایه گردیده است. به صورتی خاص تر و به دلیل اهمیت روزافزون مباحث مربوط به "مستمری ها" و "نرخ بهره فنی"، به صورت اجمالی در دو فصل جداگانه، به این موضوعات پرداخته شده است. 
در این طرح تفاوت های دو آیین نامه 13 و 68 مورد توجه قرار گرفته است. از جمله تغییرات آیین نامه 68 نسبت به آیین نامه 13 می توان به این موارد اشاره کرد: الزام بیمه مرکزی به به روز نمودن جدول مرگ و میر پیوست حداقل هر 5 سال یکبار، زمان بندی انجام و ارایه محاسبات و جداول نرخ های حق بیمه شرکت ها جهت تایید به بیمه مرکزی، ایجاد امکان تقسیط سرمایه بیمه نامه براساس توافق و تمایل بیمه گذار، تغییر هزینه های سربار و شناور شدن آن در مقایسه با آیین نامه ی 13، افزایش سقف سرمایه ی خطر فوت به دو میلیارد ریال و پیش بینی امکان تغییر سالانه ی مبلغ مذکور، افزایش میزان مشارکت در منافع به رقم "حداقل 85% منافع حاصل از مجموع معاملات بیمه های زندگی"، تغییر شرایط بازخرید بیمه نامه و منوط شدن آن به تشکیل ذخیره ی ریاضی بدون قید زمان، اشاره به بیمه های مستمری به عنوان یکی از انواع بیمه عمر، حذف سقف سنی و ارایه پوشش برای سن 75 سال و بیشتر، تغییر نرخ بهره وام به چهار درصد بیشتر از نرخ بهره فنی و آزادی عمل شرکت های بیمه گر در اعمال اضافه نرخ متناسب با نوع ریسک.