مروری بر پژوهش های انجام شده در زمینه ی استفاده از مواد زائد و دور ریختنی بر خواص مکانیکی بتن های ژئوپلیمری و معمولی

در قرون اخیر، با افزایش جمعیت کره ی زمین و در نتیجه افزایش روند ساخت و ساز، نرخ استفاده از مصالح ساختمانی از جمله بتن، شدت گرفته است. بر اساس گزارش ها و آمارهای منتشر شده از سایت های معتبر جهانی، پر مصرف ترین ماده ی مورد استفاده در دنیا بعد از آب، بتن می باشد که یکی از ارکان تشکیل دهنده ی آن، سیمان است. بر اساس گزارشات و تحقیقات مختلف، به ازای تولید یک تن سیمان، تقریبا یک تن گاز کربن دی اکسید آزاد میشود که این حوزه، خود حدود 7 درصد از کل تولید این گاز در دنیا را شامل میشود. لذا این اهمیت به وجود می آید که برای کاهش تولید گازهای گلخانه ای از قبیل کربن دی اکسید و پیشگیری از پدیده ی گرمایش جهانی و در نتیجهی آن، تغییر اقلیم، باید چارهای اندیشید. یکی از راه های ارایه شده در ده ه های اخیر، استفاده از بتن ژئوپلیمری می باشد. از مزیت های استفاده از این نوع بتن به جای بتن های معمولی می توان به خواص مکانیکی بهتر، از جمله مقاومت فشاری بالا، دوام بالا، گیرش سریع و راحتی کار با آنها اشاره کرد. علاوه بر معضل گرمایش زمین و تغییر اقلیم، موضوع حفظ پاکیزگی محیط زیست از اهمیت فراوانی برخوردار است. بدین منظور، استفاده از منابع بازیافتی، نقش بسزایی در حیطه حفظ منابع طبیعی و کاهش دفع آن ها در لندفیل ها و در نتیجه پاکیزه ماندن محیط زیست ایفا می کند. در دهه های اخیر، پژوهش های فراوانی در رابطه با جایگزینی و استفاده از مواد زاید و دور ریختنی به منظور کاهش آلودگی محیط زیست و حفظ منابع طبیعی در انواع بتن ها و مصالح ساختمانی انجام شده است که میتوان به استفاده از خاکستر پوسته برنج، پودر شیشه، سرباره کوره های فلزی، بتن و پلاستیک خرد شده اشاره کرد. استفاده از هر کدام از این مواد، منجر به تغییراتی در خواص مکانیکی و ظاهری آن شده که در این مقاله به بررسی آن ها میپردازیم.

کلیدواژه ها:

محیط زیست ، بتن ژئوپلیمری ، خواص مکانیکی ، مواد زائد دور ریختنی