جایگاه معلولیت در شعر و ادب فارسی
محل انتشار: پژوهشنامه اورمزد، دوره: 11، شماره: 41
سال انتشار: 1397
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 739
فایل این مقاله در 14 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_OURMAZD-11-41_018
تاریخ نمایه سازی: 27 مرداد 1397
چکیده مقاله:
در این مقاله به بررسی جایگاه معلولیت در شعر و ادب فارسی می پردازد. در هر جامعه می بایستاقدامات مناسب برای پیشرفت بهبودی فیزیکی، درکی و روان شناختی، توان بخشی و حضورمجدد اجتماعی افراد معلول باید مورد توجه قرار گیرد در این صورت است که استعداد های بالفعلاین افراد شکوفا خواهد شد. در تاریخ زبان فارسی نیز نویسندگان و شاعران زیادی زیسته اند کهتاثیر به سزایی را از خود به جای گذاشته اند. شاعران آینیه تمام نمای جامعه هستند که با طبع لطیفو هنرمندانه خویش لطیف ترین و ظریف ترین نکات را بیان داشته اند. به طور مثال رودکی یکی ازشاعرانی است که با توجه به اینکه نابینا بوده است به نحوی با زبان هنری خویش شعر را می سرودهاست که هر خواننده ی بینایی می توانسته محیط شاعر را تخیل کند. هر فرد معلولی حق دارد کهمساوی با دیگران به موجودیت فردی، جسمی و ذهنی اش احترام گذاشته شود زیرا شخص معلولهیچ تمایزی با دیگر افراد ندارند و گاهی الگوی دیگران نیز خواهند شد و الگوی زمان خویشمی شوند. در ادبیات فارسی نیز این چنین افرادی آثار ممتازی از خود به جای گذاشته اند.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
سمیه شریفی
دانشجوی کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی واحد میناب ایران
عبدالله دن
استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد میناب ایران