بررسی جنبه های زیبا شناسی شعر محیا
محل انتشار: پژوهشنامه اورمزد، دوره: 11، شماره: 41
سال انتشار: 1397
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 507
فایل این مقاله در 19 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_OURMAZD-11-41_006
تاریخ نمایه سازی: 27 مرداد 1397
چکیده مقاله:
در این مقاله به بررسی اشعار شاعری می پردازیم که دوبیتی های وی زبان زد مردمان جنوب است واشعار وی سینه به سینه به گویش محلی آن منطقه نقل می شود. سید محی الدین تاج الدین منصوربن قطب الدین حیدر گلباران بن تاج الدین منصور بن قطب الدین حیدر بن شرف الدین موسی بنقطب الدین صالح بن سید کامل پیر بن قتال متخلص به (محیا) شاعری است که دو دورانی از تاریخ می زیسته که دوران پیدایش سبک هندی یا اصفهانی است. در این دوران ویژگی های سبکیرواج پیدا کرده است که شعر در بین مردم عوام رواج پیدا کرد و برای همه قابل فهم بود . اشعارمحیا نیز تنها به همین دلیل است که تا به امروز در یاد ها مانده. لذا این مقاله به بررسی بدیع، بیان وعروض در اشعار این شاعر مردمی می پردازد. بی شک بیا این شاعر باید شیوا و روان و بدونتکلف بوده تا بتواند قابل فهم برای عموم باشد. در سبک هندی بدایع لفظی و معنوی رواج یافتکه در اشعار بسیاری از شاعران آن دوره که به دربار هند مهاجرت کرده بودند دیده می شد. سیدمحیا یکی از همین شاعران بوده است.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
سهراب سعیدی
کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی