آرامش روانی در سایه استغفار

آرامش روانی در سایه استغفار

قرآن کریم، استغفار را نه تنها کلید آمرزش، بلکه منشا برکت، آرامش و شکوفایی زندگی انسان می داند.

دنیای امروز پر از اضطراب، خشم و احساس گناه است. روانشناسان از روشهای مدرن درمان روح سخن میگویند، اما قرآن از هزار و چهارصد سال پیش نسخهای زندهتر عرضه کرده است: استغفار،پاک کننده دل از غبار اضطراب است.

وقتی انسان استغفار میکند، در حقیقت اعتراف میکند که کامل نیست، خطا کرده و میخواهد بهتر شود. این اعتراف، بار روانی سنگینی را از دوش او برمیدارد و آرامشی عمیق میآورد.

کسی که اهل استغفار است، هرگز در بن بست نمی ماند، زیرا باور دارد که دری از رحمت همیشه باز است. چنین انسانی در برابر سختی ها،امید خود را از دست نمی دهد و به وعده الهی دلگرم است.

استغفار و طلب آمرزش از خداوند روزی انسان را زیاد می کند. انسانی که صبح را با ذکر استغفار آغاز کند، دلش روشن و قدمش سبک میشود. او باور دارد که روزش با لطف خدا رقم میخورد. گاه یک "استغفرالله" صادقانه میتواند مسیر زندگی را تغییر دهد؛ بیماری بهبود یابد، گرهی از کار باز شود یا در رزقی تازه گشوده شود.

استغفار یعنی امید. یعنی باور به این که هیچ دیواری میان انسان و خدا چنان بلند نیست که نتوان از آن گذشت. هر "استغفرالله" دروازهای است از ظلمت به سوی نور. در جهانی که انسان از خود و خدای خویش دور افتاده است، استغفار همان نقشه بازگشت به فطرت است؛ فطرتی که عاشق پاکی است. با هر استغفار، بخشی از وجود ما زنده می شود، گناهان رنگ می بازد و نور ایمان در دل می تابد.
پس بیاییم این ذکر را به عادت روزانه مان بدل کنیم. با استغفار، هم دلمان آرام میگ یرد، هم روزی مان گشوده می شود، هم آینده مان روشن می گردد. و در نهایت، در مسیر بندگی، خواهیم فهمید که هر چه داریم، از لطف همان خدایی است که «غافر الذنب و قابل التوب» است.