دکترای آموزش (ED) یا دکترای فلسفه (PhD)

تحصیلات عالی آرزوی بسیاری از افراد است؛ زیرا تصور می کنند به کمک آن به رشد و تعالی رسیده و در اجتماع از جایگاه بالاتری برخوردار می شوند.

حتی دریافت مدرک بالاتر می تواند یک دستاورد مهم و راهی مفید برای پیشرفت در حرفه هر فردی باشد. بااین حال، بین دکترای آموزش (ED) و دکترای فلسفه (PhD)، تفاوت های قابل توجهی وجود دارد.

دکترای آموزش (ED) برای افرادی است که می خواهند از دانش خود در موقعیت های دنیای واقعی استفاده کنند، درحالی که دکترای فلسفه بیشتر در مورد انجام تحقیق است. با درک تفاوت های این دو، می توانید برنامه ای را انتخاب کنید که با اهداف شغلی شما مطابقت بیشتری داشته باشد.

در حقیقت مدرک دکترای آموزش (ED) مدرکی است که به متخصصانی که می خواهند مهارت های رهبری و حرفه ای را به کار گیرند، ارائه می شود. این مدرک با ترکیب تحقیق و کاربرد، برای طیف وسیعی از صنایع در خارج از حیطه آموزش قابل استفاده است. (در ایران زمانی مدرک معادل وجود داشت که با اعمال نفوذ، آن مدارک هم به اصل تبدیل شد)

تمرکز این مدرک بر عمل گرایی، مبتنی بر کاربرد و توجه به رهبری است و هدف آن تربیت متخصصان علمی اجرایی که سازمان ها را رهبری می کنند، سیاست ها را اجرا می کنند و باعث بهبود در عملکرد می شوند. کاندیداهای معمول این نوع مدرک عموما مدیران سازمان ها، سرپرستان شرکت ها و کارخانه ها ، تحلیلگران سیاست، مدیران اجرایی، کارمندان و امثال این مشاغل هستند. البته باید سن کاربر راهم در نظر گرفت که آیا پس از اخذ مدرک چند سال می تواند کار کند و برای سیستم مفید است؟

در این سیستم آموزشی پایان نامه یا پروژه پایانی اغلب شامل یک موضوع کاربردی یا یک پروژه پایانی است که به حل یک مشکل عملی خاص در زمینه حرفه ای و شغلی خود دانشجو می پردازد. تاکید بر کاربرد و تاثیر عملی آن است.

دکترای فلسفه (PhD) در چیست؟

دکترای فلسفه (PhD) در دانشگاه ها رایج است و فارغ التحصیلان آن می توانند در دانشگاه و مراکز آموزشی تدریس نمایند و یک دکترای پژوهشی محسوب می شود. این مدرک به گونه ای طراحی شده است که دانشجویان را برای مشاغلی مانند محققان، اساتید دانشگاه و پژوهشگرانی که دانش جدید و بدیع در حوزه آموزش تولید می کنند، آماده کند.

تمرکز این نوع مدرک نظری، پژوهش محور و مشتمل بر مشارکت در بدنه دانش دانشگاهی است.

هدف آن به وضوح تربیت «محققان پژوهشی» است که باهدف توسعه یا آزمایش نظریه ها بتوانند تحقیقات دقیق و بدیعی انجام دهند.

کاندیداهای معمول این نوع مدرک دانشجویان مشتاق دانشگاه ، محققان ارشد در اندیشکده ها یا نهادهای پژوهشی دولتی هستند.

خروجی کار به یک رساله سنتی منتهی می شود که سهم منحصربه فرد و بدیعی در تولید دانش نظری در این حوزه داشته باشد. این تحقیق به گونه ای طراحی شده است که قابل تعمیم باشد و اغلب مبتنی بر الگوهای تحقیق کمی، کیفی یا روش های ترکیبی و آمیخته است.

مرز مبهم و تفاوت های ظریف اما مهم

1. نتایج شغلی: می توان دارندگان مدرک دکترای آموزشی (ED) را در نقش های اداری سطح بالا و دارندگان مدرک دکترای فلسفه (PhD) را در نقش های تدریس در دانشگاه ها (به ویژه در زمینه هایی مانند رهبری آموزشی) ملاحظه کرد

۲. همپوشانی برنامه: بسیاری از برنامه های دکترای آموزشی (ED) باکیفیت بالا اکنون به همان سطح از دقت روش شناختی برنامه های دکترای فلسفه (PhD) در اروپا اجرا می شوند و نباید در مورد آن اهمال و تساهل صورت گیرد. تفاوت کلیدی همچنان خروجی است، نه کیفیت تحصیل آن.

۳. تصورات جامعه: از نظر پیشینه، دکترای فلسفه (PhD) اغلب معتبرتر تلقی می شود. درحالی که این تصور غلط است و با به رسمیت شناخته شدن ارزش مدرک آموزشی (ED) توجه بر عمل گرایی به سرعت در حال تغییر است. همچنین اعتبار دانشگاه و برنامه خاص اغلب از عنوان مدرک به تنهایی مهم تر است.