اثربخشی آموزش مبتنی بر بازی در یادگیری درس ریاضی، انگیزش تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی شهر اصفهان در سال تحصیلی 1405- 1404

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر بازی بر یادگیری درس ریاضی، انگیزش تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی شهر اصفهان در سال تحصیلی 1405–1404 انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، شبه آزمایشی با طرح پیش آزمون– پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش آموزان دختر پایه پنجم ابتدایی شهر اصفهان بودند و نمونه پژوهش شامل 60 نفر دانش آموز بود که به روش نمونه گیری در دسترس از بین دانش آموزان دبستان دخترانه حضرت زینب(س) در ناحیه دو اصفهان انتخاب شدند. در این مدرسه تنها دو کلاس پایه پنجم وجود داشت که پس از انتخاب، به صورت تصادفی یکی از کلاس ها (30 نفر) به عنوان گروه آزمایش و کلاس دیگر (30 نفر) به عنوان گروه کنترل، گمارش یافتند. مداخله آموزشی برای گروه آزمایش طی 20 جلسه آموزشی 45 دقیقه ای (بر اساس پکیج آموزش مبتنی بر بازی) اجرا شد، در حالی که گروه کنترل آموزش های سنتی را دریافت کردند. ابزارهای گردآوری داده ها شامل آزمون محقق ساخته پیشرفت تحصیلی ریاضی، پرسشنامه انگیزش تحصیلی هارتر و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی مک ایلروی و بانتینگ بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و تحلیل استنباطی از طریق آزمون تحلیل کوواریانس(ANCOVA) و تحلیل کوواریانس چند متغیری (MANCOVA) در نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته های پژوهش نشان داد که آموزش مبتنی بر بازی در طول 20 جلسه مداخله، تاثیر مثبت و معناداری بر افزایش یادگیری درس ریاضی، ارتقای انگیزش تحصیلی و بهبود خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان پایه پنجم داشته است (05/0> P). بنابراین، استفاده از رویکردهای بازی محور در آموزش ریاضی با ایجاد محیطی پویا و تعاملی، موجب بهبود عملکرد تحصیلی، افزایش علاقه و مشارکت دانش آموزان و تقویت باور آنان به توانایی های خود می شود؛ ازاین رو، به کارگیری این شیوه در تدریس ریاضی به معلمان و برنامه ریزان آموزشی توصیه می گردد.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر بازی ، انگیزش تحصیلی ، خودکارآمدی تحصیلی ، یادگیری ریاضی.