بررسی تطبیقی مفاهیم اسماء و صفات الهی در دو تفسیر المیزان و کشاف

خداوند از آن روزی که حضرت آدم (ع) را خلق کرد و بر روی زمین فرستاد از سوی بسیاری از ملائکه این سوال بود که چرا انسان را اشرف مخلوقات و خلیفه الله قرار داد؟ یکی از مواردی که خداوند به وسیله آن انسان را بر همه ملائک و عالم هستی برتری داد مفهوم صریح آیه « وعلم آدم الاسماء کلها ثم عرضهم » (بقره/31) بوده است و یکی از مصادیقی که در مورد (الاسماء) ذکر شده اسماء و صفات الهی است که به وسیله آن غیب شناخته می شود. بنابراین برای روشن شدن آن احتیاج به بحث و پژوهش دارد. در میان مذاهب مختلف اسلام مذهب شیعه و اهل سنت سرآمد هستند و بیشتر به چشم می خورد و در میان تفاسیر شیعه تفسیر المیزان مورد توجه است و در میان تفاسیر اهل سنت تفسیر کشاف تفسیری لغوی و ادبی است و تا حدودی بدور از تعصب به بررسی آیات پرداخته،به همین جهت موضوع اسماء و صفات الهی در دو تفسیر المیزان و کشاف را در این پژوهش بررسی می کنیم.در رابطه با این موضوع فرضیه هایی وجود دارد که عبارتند از: 1. دیدگاه اعتقادی علامه طباطبایی و زمخشری پیرامون اسماء الهی 2. چه چیزی سبب شده که هرکس براساس تفسیری که از اسماء الهی انجام می دهد عقاید دیگر مذاهب را باطل بشمرد؟ 3. آیا اسماء الهی سبب اتحاد مذاهب می شود؟ و فرضیه های دیگری که در این پژوهش ذکر شده است. روشی که برای این موضوع قابل در نظر گرفتن است روش تحلیلی توصیفی می باشد.چرا که به بررسی اسماء الهی در تفاسیر می پردازد. ابزار گرد آوری کتابخانه ، نرم افزار و ... می باشد

کلیدواژه ها:

اسم ، صفت ، اسماء الحسنی ، اسم اعظم ، اسماء الله