ارائه راهکاری به منظور زمانبندی و کاهش انرژی مصرفی در شبکه های سیار

گسترش سریع شبکههای نسل پنجم و حرک بهسوی نسلهای پیشرفتهتر ارتباطات سیار، اگرچه زمینه ارائه خدمات پرظرفی ، کمتاخیر و پایدار را فراهم کرده اس ، اما بهطور هم مان موجب اف ایش چشمگیر مصرف انرژی در زیرساخ های شبکه شده اس . بخش عمده این مصرف انرژی مربوط به لایه دسترسی رادیویی و تجهی ات وابسته به آن اس که در صورت نبود سازوکارهای کنترلی هوشمند، ه ینههای عملیاتی و آثار زیس محیطی قابل توجهی به همراه خواهد داش . پژوهش حاضر با هدف ارائه راهکاری به منظور زمانبندی و کاهش انرژی مصرفی در شبکههای سیار، با تمرک بر مورد مطالعاتی دانشگاه پیام نور عسلویه، تدوین شده اس .در این پژوهش، ابتدا با مرور نظاممند مطالعات اخیر در حوزه بهرهوری انرژی، مدیری منابع و رایانش لبهای، چارچوب نظری مناسبی برای تحلیل مسئله استخراج گردیده اس . سپس با بهرهگیری از رویکردهای زمانبندی هوشمند و الگوریتمهای یادگیری تقویتی، مدلی برای تخصیص بهینه منابع و خاموشسازی پویا ایستگاههای پایه پیشنهاد میشود. چارچوب پیشنهادی در سه لایه زیرساختی، مدیریتی و هوشمند طراحی شده و تلاش میکند ضمن حاا کیای خدم و کاهش تاخیر، مصرف انرژی شبکه را به حداقل برساند. نتایج تحلیلی نشان میدهد که بهکارگیری سیاس های زمانبندی تطبیقی و مدیری پویا منابع میتواند به کاهش معنادار مصرف انرژی و بهبود کارایی شبکه در محیطهای دانشگاهی منجر شود.این پژوهش علاوه بر ارائه یک مدل فنی، تلاش دارد با رویکردی مبتنی بر معماری سازمانی، کاهش مصرف انرژی شبکه را در راستای اهداف راهبردی و توسعه پایدار سازمان تبیین نماید

کلیدواژه ها:

بهره وری انرژی ، زمان بندی منابع ، شبکه های سیار نسل پنجم ، رایانش لبه ای سیار ، یادگیری تقویتی عمیق