مسئولیت حقوقی مربی در قبال آسیب های ناشی از تمرینات مبتنی بر هوش مصنوعی

گسترش هوش مصنوعی مولد و سامانه های توصیه گر، شیوه طراحی و ارائه برنامه های تمرینی در حال تغییر است. امروزه مربی یا ورزشکار می تواند با وارد کردن اطلاعاتی مانند سن، هدف تمرینی، سابقه ورزشی و محدودیت های جسمانی، برنامه ای دریافت کند که توسط یک مدل زبانی یا سامانه هوشمند تولید شده است. با وجود مزایایی مانند شخصی سازی، سرعت و دسترسی، مطالعات تجربی نشان داده اند که خروجی های هوش مصنوعی ممکن است از نظر جامعیت، دقت، توجه به موارد منع تمرین و تناسب با وضعیت فردی کاستی داشته باشند. پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی و با استفاده از منابع حقوقی ایران، مطالعات علمی حوزه علوم ورزشی و ادبیات حقوق فناوری، مسئولیت مربی را در چنین وضعیتی بررسی می کند. یافته اصلی پژوهش آن است که استفاده از هوش مصنوعی فی نفسه موجب انتقال یا زوال مسئولیت حرفه ای مربی نمی شود. هرگاه مربی در مقام متخصص، خروجی سامانه را بررسی نکرده، تناسب آن را با وضعیت ورزشکار نسنجیده یا خطر قابل پیش بینی را نادیده بگیرد، می توان رفتار او را در چارچوب تقصیر حرفه ای و بی احتیاطی تحلیل کرد. ماده 1 قانون مسئولیت مدنی، صدمه ناشی از بی احتیاطی به جان و سلامت دیگری را، در صورت تحقق ضرر، موجب مسئولیت جبران خسارت قرار می دهد. قواعد تسبیب و سبب اقوی نیز امکان تحلیل رابطه میان خروجی سامانه، تصمیم مربی و آسیب را فراهم می کنند. نتیجه مقاله آن است که الگوی مناسب برای استفاده حرفه ای از هوش مصنوعی در مربیگری ورزشی، «نظارت انسانی معنادار» است؛ یعنی هوش مصنوعی ابزار کمکی برای طراحی برنامه باشد، نه جایگزین تشخیص و تصمیم حرفه ای مربی

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، مسئولیت حقوقی ، مسئولیت مربی ، آسیب ورزشی ، تمرین مبتنی بر هوش مصنوعی ، تقصیر حرفه ای ، حقوق ورزش