مطالعه تاثیر دکسمدتومیدین بر آسیب ناشی از استرس گرما در بافت بیضه موش صحرایی

مقدمه: قرارگرفتن بیضه در معرض دمای بدن یا بالاتر از آن باعث آسیب و اختلال در تولید اسپرم می شود. دکسمدتومیدین با ساختار ایمیدازولین دارای اثرات آنتی اکسیدانی بوده و استرس اکسیداتیو و پاسخ التهابی را در بافت ها کاهش می دهد. هدف: هدف از این مطالعه ارزیابی تاثیر محافظتی دکسمدتومیدین بر آسیب ناشی از استرس گرما در بیضه موش صحرایی بود. روش اجرای تحقیق: برای این منظور، تعداد 28 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به طور تصادفی در 4 گروه مساوی شاهد، استرس گرما و استرس گرما به علاوه تیمار با دزهای پایین و بالای دکسمدتومیدین تقسیم شدند. به گروهای تیمار با دارو، دکسمدتومیدین با دزهای μg/kg 50 و μg/kg 100، حدود 60 دقیقه قبل از ایجاد تنش گرما به صورت داخل صفاقی تزریق گردید. کیسه بیضه موش های گروه های استرس گرما به مدت 15 دقیقه داخل حمام آب 43 درجه سلسیوس قرار گرفت. در گروه شاهد همین عمل با دمای 23 درجه سانتی گراد انجام شد. شش ساعت پس از شروع آزمایش، نمونه خون اخذ و بیضه های چپ و راست موش های صحرایی برای بررسی بافت شناسی و اندازه گیری های بیوشیمیایی خارج شدند. در پایان، همه موش ها با ایجاد جابجایی در مهره های گردن یوتانایز شدند. نتایج: دکسمدتومیدین میزان تستوسترون خون را در موش های گروه استرس گرما به طور معنی داری افزایش و میزان پراکسیداسیون لیپیدی بافت بیضه آنها را کاهش داد. همچنین دکسمدتومیدین میزان فعالیت آنزیم های آنتی اکسیدانی سوپراکسید دیسموتاز وکاتالاز و میزان ظرفیت تام آنتی اکسیدانی بیضه موش های گروه های تیمار با دارو را به طور معنی داری بهبود بخشید. آسیب شناسی بافتی تغییرات دژنراتیو قابل ملاحظه ای را متعاقب استرس گرما در بافت بیضه موش ها نشان داد، اما در موش های گروه های تیمار با دکسمدتومیدین آسیب بیضه ها به طور مشخصی کاهش یافت. بحث و نتیجه گیری: نتایج مطالعه نشان داد که دکسمدتومیدین می تواند بافت بیضه را در برابر آسیب ناشی از استرس گرما محافظت کرده و وضعیت اکسیدانی-آنتی اکسیدانی آن را بهبود بخشد. نتایج مطالعه حاضر، توسط مطالعات تجربی آتی ممکن است به درک بهتر مکانیسم دقیق اثربخشی دکسمدتومیدین کمک کند. این مطالعه تجربی را می توان با یافته های ایمونوهیستوشیمی و میکروسکوپ الکترونی پشتیبانی کرد.