ارائه چارچوبی برای ارزیابی صلاحیت های متقاضیان بهره برداری از تاسیسات گردشگری. مورد مطالعه: ابنیه تاریخی و فرهنگی ایران

از آن جایی که مدیریت ابنیه ی تاریخی و فرهنگی کشور می تواند بسیار حساس و به نوبه ی خود درآمدزا باشد ، صندوقی زیر نظر سازمان میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری ، در جهت احیای این ابنیه ی فاخر تاسیس و این رسالت به ایشان محول گردید . صندوق احیا ، در گام اول جداولی را جهت ارزیابی متقاضیان بهره برداری از ابنیه ی تاریخی - فرهنگی تدوین کرده و لیستی از اماکن دولتی قابل بهره برداری را در اختیار آن ها قرارداد . به سبب این که سیستم ارزیابی متقاضیان براساس جداول موجود ، دچارنواقصی در بعد کیفی بوده و امکان به خطر افتادن بخشی از تاریخ و فرهنگ یک جامعه وجود داشت ، این پژوهش در صدد برآمد تا چارچوبی اصلاحی ، جهت ارزیابی صلاحیت های متقاضیان بهره برداری از تاسیسات گردشگری ( ابنیه ی تاریخی - فرهنگی ) ارائه نماید . تحقیق حاضر، از نظر هدف ، کاربردی ، و از لحاظ نحوه ی گردآوری داده ها توصیفی و براساس ماهیت ، کیفی و برپایه ی تحلیل مضمون انجام شده است. جامعه ی آماری پژوهش ، مشتمل بر بهره برداران و متصدیان تاسیسات گردشگری و ابنیه ی تاریخی و فرهنگی و مدیران ذیربط در وزارت میراث فرهنگی ، صنایع دستی و گردشگری و صندوق احیا و متخصصین حوزه ی مرمت ، معماری و احیا ، بوده است که از میان آن ها 18 نفر براساس روش نمونه گیری هدفمند گلوله برفی انتخاب شده و پس از انجام مصاحبه های نیمه ساختاریافته با آن ها ، تعداد 2 رکن مرجع ( الزامات قابل توجه صندوق/سازمان و الزامات قابل توجه بهره برداران ) و 6 مقوله ی سازمان دهنده ( شناخت اهداف متقاضیان ، بررسی ویژگی های بهره بردار ذیصلاح ، اجرای سیاست های پس از واگذاری ، شناخت ایرادات وارده بر نحوه ی کار صندوق/سازمان ، تسلط بر روند بهره برداری ابنیه ی تاریخی – فرهنگی و شناخت نسبت به روش های مدیریت پروژه ) ، شناسایی شد ، که از تلفیق آن ها ، شاکله ی کلی چارچوب ارزیابی ، پدید می آید.

کلیدواژه ها:

ابنیه تاریخی و فرهنگی ، تاسیسات گردشگری ، صلاحیت های متقاضیان.