اثربخشی درمان شناختی رفتاری گروهی بر خودکارآمدی و شادکامی دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه

هدف از این تحقیق، تعیین اثربخشی درمان شناختی رفتاری گروهی بر خودکارآمدی و شادکامی دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه بود. روش تحقیق، از نوع نیمه آزمایشی با پیش آزمون و پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر، عبارت بود از کلیه دانش آموزان پسر دوره دوم متوسطه شهر تبریز که از این میان 30 نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای به عنوان نمونه انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایشی (n=15) و گروه کنترل (n=15) گمارده شدند. ابزارهای تحقیق عبارت بودند از مقیاس پرسشنامه خودکارآمدی و مقیاس شادکامی. همچنین در این تحقیق، از پروتکل درمان شناختی رفتاری به منظور مداخله بر روی گروه آزمایشی استفاده شد. در این تحقیق، روش تجزیه و تحلیل داده ها، تحلیل کوواریانس یک راهه و چند متغیره بود که به کمک نرم افزار SPSS اجرا شد. نتایج نشان داد که در متغیر شادکامی تفاوت معناداری بین گروه آزمایش با گروه کنترل وجود دارد (001/0>P). همچنین، یافته ها حاکی از آن بود که در نمره کل خودکارآمدی نیز تفاوت معناداری بین گروه آزمایش با گروه کنترل وجود دارد (001/0>P). لذا نتیجه گیری می شود که این مداخله بر افزایش سطح شادکامی و خودکارآمدی این گروه از دانش آموزان موثر است.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری گروهی ، خودکارآمدی ، شادکامی