نقش معماری بوم گرا در یادگیری تجربی نوجوانان (مطالعه موردی: کمپ دانش آموزی منطقه چلندر، استان مازندران)

این پژوهش به بررسی نقش یادگیری تجربی در طراحی فضاهای آموزشی نوجوانان با رویکرد معماری بوم گرا و با تاکید بر ویژگی های اقلیمی مازندران می پردازد. هدف، تدوین چارچوبی نظری برای تلفیق مولفه های یادگیری فعال با اصول معماری بومی جهت ارتقای کیفیت محیط های آموزشی و بهبود ابعاد شناختی، روان شناختی و اجتماعی یادگیری است.روش پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی بوده و بر پایه مطالعات کتابخانه ای و تحلیل محتوای منابع معتبر در حوزه معماری آموزشی، روان شناسی محیط و یادگیری تجربی انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که سازمان دهی فضاهای انعطاف پذیر، چندعملکردی و قابل انطباق، همراه با بهره گیری از عناصر طبیعی موجب افزایش انگیزش درونی، تقویت حس تعلق، کاهش تنش های روانی و ارتقای کیفیت تجربه یادگیری می شود. همچنین، عناصر کالبدی معماری بومی مازندران ظرفیت بالایی در پیوند فضای آموزشی با محیط طبیعی دارند. نتایج نشان می دهد تلفیق یادگیری تجربی با معماری بوم گرا، محیط آموزشی را به بستری پویا برای توسعه مهارت های فردی و اجتماعی، ارتقای سلامت روان و تقویت پایداری محیطی تبدیل می کند و می تواند به عنوان الگویی موثر در طراحی فضاهای آموزشی معاصر مورد استفاده قرار گیرد. این پژوهش با تمرکز بر خلا موجود در پیوند میان معماری بوم گرا، روان شناسی محیط و یادگیری تجربی، نشان می دهد عناصر معماری بومی مازندران می توانند نقش محرک های فعال یادگیری را ایفا کنند و معماری را از یک بستر صرفا کالبدی به رسانه ای فعال در شکل دهی تجربه و رشد شناختی نوجوانان تبدیل نمایند. در نتیجه، دستاورد اصلی پژوهش ارائه بازتعریفی یکپارچه از رابطه میان معماری بوم گرا و یادگیری تجربی است که معماری را به عنوان عاملی اثرگذار در فرآیند یادگیری معرفی می کند.

کلیدواژه ها:

فضاهای آموزشی ، کمپ دانش آموزی ، یادگیری تجربی