مجتمع مسکونی 300 واحدی با رویکرد تکنولوژی های سازه ای، انسان و طبیعت

مسئله مورد بررسی مسکن به عنوان اولین جایگاه خانواده و مجموعه مسکونی برقرار کننده ارتباط مناسب بین سلول های مسکونی و دسته ی راحت تر به کاربری های مورد نیاز می باشد. از کسی پوشیده نیست که ایجاد مجموعه های مسکونی در کشوربه دلیل رشد فرآینده جمعیت و مهاجرت به شهرها ضرورت خاصی پیدا است. زمین دارای منابع بسیار زیادی از انرژی های تجدیدپذیر است، که می توانند تامین کننده سهم بسیار زیادی از انرژی های مصرفی باشند؛ همانطور که 20 روز تابش خورشید، معادل کل انرژی نهفته در سوخت های فسیلی است. از آن جایی که ذخیره این سوخت های فسیلی محدود بوده و مصرف آن ها اثرات سوئی در محیط زیست و سلامت ساکنین زمین دارد و همچنین با نظر به این که مصرف عمده ای از این انرژی های فسیلی صرف گرمایش و سرمایش بخش مسکونی در کشور می شوند؛ بنابراین استفاده از انرژی های تجدیدپذیر با استفاده از راهکارهای پایه و ایستا در مجموعه های مسکونی امری بدیهی و اجتناب ناپذیر به نظر می رسد. در راستای رویکرد توجه به سازه و طبیعت در طرح هدف از این پژوهش بهره گیری از انرژی های تجدیدپذیر موجود در طبیعت در طراحی مجموعه مسکونی می باشد این پژوهش از نظر ماهیت، یک پژوهش آمیخته است که روش کار در آن از طریق تحلیل محتوا می باشد. در نهایت با توجه به یافته ها و شناخت راهکارهای اقلیمی که در اقلیم مورد نظر قابلیت اجرا را دارند، به طراحی مجموعه مسکونی با رویکرد تکنولوژی های سازه ای و انسان و طبیعت می توان دست یافت.

کلیدواژه ها:

مجموعه مسکونی ، انرژی های تجدیدپذیر ، طبیعت ، معماری ، ساختمان