کاربرد هوش مصنوعی در بهبود تصمیم گیری مدیران شهری؛ رویکردی به سوی شهرداری هوشمند

تحولات شتابان فناوری اطلاعات، گسترش شهرنشینی، افزایش پیچیدگی مسائل شهری و محدودیت منابع عمومی، مدیریت شهری را با ضرورت بازنگری در شیوه های تصمیم گیری مواجه کرده است. مدیران شهری برای سیاست گذاری و اداره موثر شهر نیازمند تحلیل حجم گسترده ای از داده های اقتصادی، اجتماعی، کالبدی، محیط زیستی و رفتاری هستند؛ درحالی که روش های سنتی تصمیم گیری در بسیاری از موارد توان پردازش هم زمان چنین حجم و تنوعی از داده ها را ندارند. هوش مصنوعی با قابلیت هایی نظیر یادگیری ماشین، یادگیری عمیق، پردازش زبان طبیعی، بینایی ماشین، تحلیل پیش بینانه و الگوریتم های بهینه سازی، ظرفیت قابل توجهی برای ارتقای تصمیم گیری شهری ایجاد کرده است. هدف پژوهش حاضر، بررسی کاربرد هوش مصنوعی در بهبود تصمیم گیری مدیران شهری و ارائه چارچوبی مفهومی برای حرکت از مدیریت سنتی به سوی شهرداری هوشمند، داده محور و پاسخگو است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، مروری تحلیلی است و با بررسی و ترکیب ادبیات علمی مرتبط با هوش مصنوعی، شهر هوشمند، برنامه ریزی شهری، حکمرانی داده و سیستم های پشتیبان تصمیم انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند در حوزه هایی همچون مدیریت ترافیک، حمل ونقل عمومی، برنامه ریزی و توسعه شهری، مدیریت پسماند، کنترل آلودگی، مدیریت انرژی، نگهداری پیش بینانه زیرساخت ها، مدیریت بحران، تحلیل درخواست ها و شکایات شهروندی و تخصیص منابع به کار گرفته شود. بااین حال، موفقیت این فناوری صرفا به فراهم کردن زیرساخت های محاسباتی وابسته نیست، بلکه به کیفیت داده، قابلیت همکاری سامانه ها، امنیت سایبری، حفاظت از حریم خصوصی، شفافیت الگوریتمی، مهارت نیروی انسانی، آمادگی سازمانی و مشارکت ذی نفعان نیز وابسته است. بر این اساس، پژوهش حاضر یک چارچوب مفهومی پنج لایه شامل داده های شهری، حکمرانی داده، تحلیل هوشمند، پشتیبانی تصمیم و پیامدهای مدیریتی پیشنهاد می کند. نتایج نشان می دهد که الگوی مطلوب برای شهرداری هوشمند، جایگزینی مدیران با الگوریتم ها نیست، بلکه ایجاد همکاری نظام مند میان هوش انسانی، داده های شهری و هوش مصنوعی است.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: هوش مصنوعی ، تصمیم گیری شهری ، مدیریت شهری ، شهرداری هوشمند ، شهر هوشمند ،