ارائه مدل ساختاری پیش بینی گرایش به شخصیت خودشیفته بر اساس سبک های دلبستگی و ناگویی هیجانی با میانجی گری راهبرد های تنظیم شناختی هیجانی در دانشجویان

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش واسطه ای راهبردهای تنظیم شناختی هیجانی در رابطه بین سبک های دلبستگی و ناگویی هیجانی و گرایش به شخصیت خودشیفته در دانشجویان کارشناسی روان شناسی دانشگاه آزاد اسلامی قم واحد پردیسان بود. روش پژوهش حاضرتوصیفی – همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش شامل دانشجویان دانشکده علوم انسانی ورودی 1398-1402 بود که در دانشگاه آزاد اسلامی قم واحد پردیسان مشغول به تحصیل بودند که 260 نفر از آنها با روش نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه پرسش نامه شخصیت خودشیفته راسکین و تری (1988)، پرسش نامه سبک های دلبستگی کولینز و رید (1990) و پرسش نامه ناگویی هیجانی تورنتو (1986) و پرسش نامه تنظیم شناختی هیجان توسط گارنفسکی، کرایج و اسپینهاون (2002) بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی و با استفاده از نرم افزار SPSS24 و Smart-PLS تحلیل شدند. نتایج تحلیل نشان داد که راهبردهای شناختی تنظیم هیجان در رابطه بین سبک های دلبستگی و ناگویی هیجانی و گرایش به شخصیت خودشیفته در دانشجویان کارشناسی روان شناسی دانشگاه آزاد اسلامی قم واحد پردیسان نقش واسطه ایفا می کند. بنابراین می توان نتیجه گرفت که، یکی از عوامل ایجاد گرایش به خودشیفتگی، نوع سبک های دلبستگی، میزان ناگویی هیجانی و نوع راهبرد تنظیم شناختی هیجانی فرد می باشد.

کلیدواژه ها:

راهبردهای تنظیم شناختی هیجانی ، سبک های دلبستگی ، ناگویی هیجانی ، گرایش به شخصیت خودشیفته