نقش مدیران ارشد در کاهش انگیزه و تعلق سازمانی کارکنان؛ از روزمرگی تا سرزندگی

یکی از چالش های اساسی سازمان های امروزی، کاهش تدریجی انگیزه و تعلق سازمانی کارکنان است که به مرور زمان به پدیده ای به نام «روزمرگی سازمانی» دامن می زند. بر اساس گزارش موسسه گالوپ (2026)، تنها 12 درصد از کارکنان ایرانی به سازمان خود دلبسته هستند که این رقم در مقایسه با میانگین جهانی 20 درصد، نشان دهنده بحران عمیق تعلق سازمانی در کشور است. این پژوهش با هدف بررسی نقش مدیران ارشد در شکل گیری این پدیده و ارائه راهکارهای عملی برای مقابله با آن انجام شده است. روش: این مقاله با استفاده از روش کتابخانه ای و مرور نظام مند 42 سند علمی معتبر، به تحلیل عوامل موثر بر کاهش انگیزه و تعلق سازمانی پرداخته است. یافته ها: هفت دسته عامل اصلی شامل «ماهیت شغل»، «سبک مدیریت»، «ارتقاء و پیشرفت مسیر شغلی»، «جبران خدمات»، «محیط کار»، «ارتباطات بین فردی» و «بوروکراسی سازمانی» به عنوان عوامل بیانگیزه کننده شناسایی شدند. همچنین مشخص گردید که سبک های مدیریتی نظیر ریزمدیریت، فقدان شفافیت و ضعف در ارتباطات موثر، سهم بسزایی در کاهش تعلق سازمانی دارند. نتیجه گیری: برای خروج از چرخه روزمرگی و بازسازی انگیزه کارکنان، مدیران ارشد باید از سبک های مدیریت سنتی فاصله گرفته و به سمت رهبری تحول آفرین، توانمندساز و خدمتگزار حرکت کنند. ایجاد شفافیت، توسعه مسیرهای شغلی، واگذاری مسئولیت، تقویت ارتباطات متقارن و توجه به به زیستی کارکنان، از مهم ترین راهکارهای عملی در این زمینه است.

کلیدواژه ها:

روزمرگی سازمانی ، تعلق سازمانی ، انگیزه کارکنان ، سبک مدیریت ، رهبری تحول آفرین ، بوروکراسی توانمندساز