آسیب شناسی روش های موجود تربیت دینی در مدارس

تربیت دینی به عنوان یکی از ارکان اساسی نظام تعلیم و تربیت رسمی، نقش تعیین کننده ای در شکل دهی هویت معنوی، اخلاقی و ارزشی دانش آموزان ایفا می کند. با وجود تاکید اسناد بالادستی بر اهمیت این ساحت، بررسی وضعیت موجود نشان می دهد که روش های رایج تربیت دینی در مدارس با آسیب های متعددی روبه روست(ادیب منش 1402؛گزارش مرکز پزوهش های مجلس شورای اسلامی ،1403). این مقاله با رویکرد تحلیلی-اسنادی، روش های موجود را آسیب شناسی کرده و چالش هایی همچون غلبه رویکرد حافظه محور و سخنرانی محور، تقلیل تربیت دینی به انتقال اطلاعات، عدم تناسب محتوا با نیازهای سنی و روانی متربیان، کمبود نیروی انسانی متخصص، ناهماهنگی میان مدرسه، خانواده و جامعه، و استفاده از روش های تحمیلی و تلقینی را شناسایی می کند(حاجی ده آبادی ،بی تا ؛کشاورز ،1387). یافته ها حاکی از آن است که این آسیب ها منجر به کاهش انگیزه درونی، صوری شدن فعالیت های دینی، تضعیف نفوذ تربیت رسمی و گاه بروز مقاومت یا دین گریزی در میان دانش آموزان شده است. در پایان، ضرورت بازنگری در روش ها بر اساس رویکرد عقل ورزانه، مشارکتی و متناسب با ویژگی های روان شناختی متربیان مورد تاکید قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

تربیت دینی ، آسیب شناسی ، روش های تدریس ، مدارس ، نظام آموزش و پرورش