ارتقای تراز شناختی مدیریت شهری و خوانش دوباره شاخص های حکمروایی خوب (UN-Habitat) بر پایه سنتز نظری هابرماس-لوهمان و مفاهمه پیشینی

چکیده توسعه پیچیدگی های جوامع شهری، ناکارآمدی الگوهای سنتی و تکنوکراتی در اداره شهرها را آشکار ساخته است. اگرچه پارادایم «حکمروایی خوب شهری» با معرفی شاخص های 10گانه توسط برنامه اسکان بشر ملل متحد (UN-Habitat) به عنوان رویکردی جایگزین مطرح شده است، اما پیاده سازی این شاخص ها در اکثر بوروکراسی های شهری به فرم گرایی و ابزارسازی شکلی تقلیل یافته است. مسئله اصلی این مقاله آن است که چرا اصلاحات ساختاری شهری در بازتولید روح حکمروایی خوب ناکام می مانند؟ پاسخ تحلیلی این پژوهش آن است که شاخص های حکمروایی خوب، ابزارهایی مستقل یا تکنوکراتی نیستند، بلکه «معلول و برآمد» ارتقای «تراز شناختی» در زیست بوم شهری به شمار می روند. روش پژوهش در این مقاله، کیفی، تحلیلی-اسنادی و مبتنی بر مدل سازی مفهومی و نگاشت تاریخی است. در این راستا، با سنتز نظری عقلانیت ارتباطی و زیست جهان (یورگن هابرماس) با نظریه سیستم های خودارتباط گر و کاهش پیچیدگی (نیکلاس لوهمان)، چارچوبی برای ارزیابی تراز شناختی تدوین گردیده است. همچنین با بازخوانش نهادهای پایدار تاریخی نظیر وقف، اصناف و عهدنامه های حکمرانی، نقش «مفاهمه پیشینی» در بازسازی اعتماد بین اذهانی تبیین شده است. یافته های مقاله نشان می دهد که گذار از مدیریت شکلی به حکمروایی تکاملی نیازمند تقدم ثبات قواعد بازی و شفافیت رادیکال بر دستکاری های ساختاری است. در نهایت، نقشه راه عملیاتی 4 گامه ای برای عملیاتی ساختن این گذار در مدیریت شهری ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: حکمروایی خوب شهری ، تراز شناختی ، یورگن هابرماس ، نیکلاس لوهمان ، مفاهمه پیشینی.