بررسی و تحلیل شعر امید و مثبت گرایی در ادبیات دری معاصر در افغانستان

نزدیک به نیم قرن جنگ و خون ریزی، آشوب و نا امنی در افغانستان علاوه بر آثار ویرانگر طبیعی و محسوس، کشتار، معلولیت و آوارگی ، آسیب های معنوی بی حد و حصری نیز بر جان و روان مردم ما وارد نمود. تجاوز خارجی، حکومت های ظالم و استبدادی، جنگ های داخلی، اعمال تروریستی، انفجار و انتحار... هر یک باشندگان دیار دقیقی بلخی، حنظله بادغیسی، سنایی غزنوی و مولوی بلخی را گرفتار گرداب های سهمگین و بنیان کن و مصیبت ها و مشکلات هولناکی کرده که غیر قابل توصیف است... شاعر معاصر ما اما قهرمانی است که با تمام این همه ستم ها و سیاهی ها به نور امید چشم دوخت و دشنه خورشید را در نیام شب، خفته دید و با استقامت ایمان و استواری دل، در دری را از بزمگاه به رزمگاه کشانده و با تعهد دینی- ادبی و غرور ایمانی- افغانی در گوشه و کنار جهان غربت و آوارگی، امیدواری و امید داری را داد کشید و از آن رسانه ای ساخت برای تجلی شعور انسانی و شعار انقلابی و حماسه آزادی و رهایی. این تحقیق، روایتی است از شعر جنگ با نگاه امیدوارانه و مثبت اندیشانه، جنگی که دوام دارد و امیدی که بر آن پیروز است و ریشه در ایمان و جان و روان آدمیان دارد. به راستی که قصه مردم وطنم از خورشید صبح بهار صلح و مهربانی در سرد ترین یلدای مصیبت و غربت، پر از شور و شیرین و شنیدنی است: خدا جویی، دین باوری، وطن خواهی، عشق و امید، مثبت اندیشی و آینده نگری، صبح و آفتاب، روشنی و رهایی و دلیری و روح حماسی و قهرمانی و امثال آن اصلی ترین پیام این قصه خوش نغمه است که در گوش و جان فرد و جامعه ما طنین انداز بوده و با عنوان «شعر امید» می شناسیم. تحقیق در پی پاسخ به این پرسش است که «امید» در شعر معاصر افغانستان، چه جایگاهی دارد و شاعران هموطن ما چه آینده نگری داشته و خوش بینی شان را چگونه برای جامعه بیان کرده اند؟ به امید جهانی پر از مهر و شادی!

کلیدواژه ها:

ادبیات معاصر افغانستان ، شعر جنگ ، شعر معاصر دری ، مثبت اندیشی