الگوی تلفیقی پرورش یادگیری خودراهبر و معنادار در دوره ابتدایی؛ رویکردی پژوهشی کاربردی برای توانمندسازی معلمان

در دهه های اخیر، مفهوم یادگیری خودراهبر و یادگیری معنادار به عنوان دو رویکرد کلیدی در تحول آموزش و پرورش، مورد توجه گسترده پژوهشگران و سیاست گذاران آموزشی قرار گرفته است، اما نظام آموزشی دوره ابتدایی در ایران هنوز بیش از حد بر انتقال اطلاعات، حافظه محوری و تاکید بر امتحان های پایانی استوار است و فرصت کافی برای تجربه های یادگیری عمیق، مسئله محور و مبتنی بر خودتنظیمی در اختیار دانش آموزان و معلمان قرار نمی گیرد. در چنین بستری، معلم نه به عنوان طراح محیط های یادگیری معنادار و پرورش دهنده شایستگی های خودراهبر، بلکه عمدتا به عنوان مجری کتاب درسی و انتقال دهنده مفاهیم تعریف می شود و این امر باعث می شود بسیاری از ظرفیت های دوره حساس ابتدایی در شکل گیری مهارت های اساسی قرن بیست ویکم، از جمله تفکر انتقادی، مسئولیت پذیری، یادگیری مادام العمر و توانایی مدیریت هیجان ها و انگیزش یادگیری، بالفعل نشود. مقاله حاضر با رویکردی پژوهشی نظری و بر پایه تحلیل اسنادی و تلفیق انتقادی دیدگاه های نوین تعلیم و تربیت، در پی ارائه الگویی تلفیقی برای پرورش یادگیری خودراهبر و معنادار در دوره ابتدایی است که در آن نقش معلم از «ارائه دهنده اطلاعات» به «طراح و تسهیل گر تجربه های یادگیری» جابه جا می شود و کلاس درس به «جامعه کوچک یادگیری» تبدیل می گردد.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودراهبر ، یادگیری معنادار ، دوره ابتدایی ، طراحی آموزشی ، توانمندسازی معلمان ، الگوی تلفیقی ، ارزشیابی توصیفی