ارزیابی الگو راه رفتن در بیماران پارکینسون

بیماری پارکینسون یکی از شایع ترین اختلالات عصبی مزمن و پیشرونده است که با علائم حرکتی متعددی از جمله کندی حرکت، سفتی عضلانی، بی ثباتی وضعیتی و اختلالات راه رفتن همراه می شود. ارزیابی دقیق الگوی راه رفتن در این بیماران، نقش مهمی در تشخیص شدت بیماری، پایش پیشرفت اختلال حرکتی، ارزیابی پاسخ به درمان و پیش بینی خطر سقوط دارد. در سال های اخیر، روش های متعددی برای بررسی گیت در بیماران پارکینسون به کار گرفته شده اند که از جمله آن ها می توان به تحلیل مشاهده ای بالینی، آزمون های عملکردی، سامانه های فشارسنج، حسگرهای پوشیدنی، سامانه های اینرسی، و فناوری های مبتنی بر بینایی ماشین اشاره کرد. هر یک از این روش ها مزایا و محدودیت های خاص خود را دارند و انتخاب آن ها به هدف ارزیابی، محیط بالینی و سطح دقت مورد نیاز وابسته است. با توجه به ماهیت متغیر اختلال راه رفتن در پارکینسون، استفاده از ابزارهای کمی و چند بعدی برای ثبت پارامترهایی مانند سرعت راه رفتن، طول گام، زمان گام، تقارن اندام ها، نوسان بازو و فریزنگ از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این مقاله با هدف مرور روش های ارزیابی الگوی راه رفتن در بیماران پارکینسون، به بررسی شاخص های اصلی، کاربردهای بالینی، محدودیت ها و چشم اندازهای آینده در این حوزه می پردازد.

کلیدواژه ها:

بیماری پارکینسون ، ارزیابی راه رفتن ، حسگر پوشیدنی ، تحلیل حرکت ، توانبخشی عصبی