اثربخشی مدیریت استرس و کنترل پرخاشگری بر هوش هیجانی، تاب آوری تحصیلی و خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان دختر دوره دوم ابتدایی شهر اصفهان

هدف از این پژوهش، بررسی اثربخشی «مدیریت استرس و کنترل پرخاشگری» بر هوش هیجانی، تاب آوری تحصیلی و خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان دختر دوره دوم ابتدایی شهر اصفهان است. جامعه آماری این پژوهش شامل 222 دانش آموز دختر پایه چهارم مدارس بهزاد مرادی و بهزاد نژاد شهر اصفهان در سال تحصیلی 1405–1404 می باشد. از بین جامعه مورد نظر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس، 30 نفر (15 نفر گروه آزمایش و 15 نفر گروه کنترل) به عنوان نمونه انتخاب شده اند. پرسشنامه های هوش هیجانی برادبری و گریوز (2004)، تاب آوری تحصیلی مارتین (2001) و خودتنظیمی یادگیری A-SRQ رایان و کانل (1989) به عنوان ابزار پژوهش به کار می روند. مداخله شامل 8 جلسه آموزشی 90 دقیقه ای آموزش مدیریت استرس و کنترل پرخاشگری به شیوه شناختی-رفتاری است. نتایج تحلیل کوواریانس و تی زوجی نشان می دهد که مداخله آموزشی به طور معناداری باعث افزایش هوش هیجانی (p<0.001, R²=0.860)، تاب آوری تحصیلی (p<0.001, R²=0.813) و خودتنظیمی یادگیری (p<0.001, R²=0.933) در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است؛ بنابراین، آموزش مدیریت استرس و کنترل پرخاشگری اثربخشی قابل توجهی بر بهبود مولفه های هوش هیجانی، تاب آوری تحصیلی و خودتنظیمی یادگیری دانش آموزان دختر ابتدایی دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش مدیریت استرس و کنترل پرخاشگری ، هوش هیجانی ، تاب آوری تحصیلی ، خودتنظیمی یادگیری