مقایسه تاثیرتمرینات اصلاحی و تنفسی بر سندروم متقاطع فوقانی و حجم های ریوی در بهبودیافتگان کووید-19

مقدمه و هدف: با پاندمی یک ویروس تنفسی در دنیا، روزانه به تعداد افرادی که از مشکلات تنفسی ناشی از این بیماری حتی بعد از بازه بهبودی خود رنج می برند افزوده می شود. این پژوهش به بررسی و مقایسه ی دو روش تمرینی متفاوت باهدف کاهش و بهبود هرچه سریع تر این اختلالات تنفسی در افراد مبتلا شده به بیماری کووید-19 می پردازد، تا به یک رویکرد درمانی کم هزینه و موثر دست یابد. مواد و روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی، 36 فرد بهبودیافته از کرونا به صورت تصادفی به سه گروه تمرین اصلاحی (12 نفر)، تمرین تنفسی (12 نفر) و کنترل (12نفر) تقسیم شدند. برنامه تمرینی آزمودنی ها، سه جلسه در هفته به مدت شش هفته بود. پیش از آغاز تمرینات و پس از اتمام دوره تمرینی تست های اسپیرومتری توسط دستگاه اسپیرومتری، اندازه گیری زوایای ناهنجاری ها (سندروم متقاطع فوقانی) توسط گونیا متر، خط کش منعطف و ابزار اندازه گیری شانه گرد از تمام آزمودنی ها گرفته و نتایج ثبت گردید، سپس داده ها از طریق روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر در سطح معنی داری 05/0P≤ تحلیل شدند. یافته ها: تغییرات مربوط به حجم های ریوی در هر دو گروه تنفسی و اصلاحی معنی داری نشان داد(05/0P≤). نتایج مربوط به تغییرات سندروم متقاطع فوقانی نیز در هر دو گروه معنی دار بود (05/0P≤). مقایسه نتایج بین گروهی تاثیرگذاری بیشتری را در گروه اصلاحی بر روی سندروم متقاطع فوقانی و همچنین حجم های ریوی نشان داد (05/0P≤). نتیجه گیری: هرکدام از دو روش تمرین تنفسی و اصلاحی در بهبود اختلالات تنفسی افراد موثر بودند، اما به طورکلی تغییرات ایجادشده در گروه اصلاحی بیشتر از گروه تنفسی بود، همچنین در وضعیت قامتی افراد، در گروه تمرینات اصلاحی، به طور چشم گیری بهبود مشاهده شد درحالی که تغییرات به وجود آمده در گروه تنفسی از معنی داری بسیار کمتری برخوردار بود. با توجه به نتایج حاصل از این پژوهش می توان بیان کرد تاثیر شش هفته تمرینات اصلاحی برای افراد بهبودیافته از کووید-19 که دارای سندروم متقاطع فوقانی هستند بسیار موثرتر از تمرینات تنفسی است.