اوتیسم و تاب آوری خانواده

اختلال طیف اوتیسم (ASD) یکی از شایع ترین اختلالات عصبی-رشدی است که علاوه بر چالش های مستقیم کودک، خانواده را به طور کامل تحت تاثیر قرار می دهد. والدین و اعضای خانواده با بار مراقبت مداوم، هماهنگی درمان ها، مشکلات رفتاری کودک و محدودیت های اجتماعی مواجه هستند که سطوع بالایی از استرس، اضطراب، افسردگی و بار مراقبتی ایجاد می کند. با این حال، بسیاری از خانواده ها با استفاده از منابع داخلی و خارجی، انطباق انعطاف پذیر، حمایت اجتماعی و مداخلات مبتنی بر خودشفقتی، تاب آوری (resilience) را از خود نشان می دهند. این مقاله بر اساس مرورهای سیستماتیک، پژوهش های ایرانی و خارجی و مطالعات کیفی-کمی، عوامل موثر بر تاب آوری خانواده، مداخلات اثربخش و نقش فرهنگی-اجتماعی در ایران را بررسی می کند. نتایج نشان می دهد که آموزش های 8 تا 12 جلسه ای خودشفقتی، تعاملات والد-کودک و حمایت های اجتماعی، تاب آوری را به طور معنادار افزایش می دهند (اثربخشی متوسط تا بزرگ). در نتیجه گیری، پیشنهادهایی برای سیاست گذاری، آموزش های رایگان، کاهش استیگما و توسعه مداخلات فرهنگی-محلی ارائه می شود. این پژوهش با گسترش ادبیات، نتایج تجربی و بحث جامع، به درک عمیق تری از تاب آوری خانواده های ایرانی در مواجهه با اوتیسم کمک می کند

کلیدواژه ها:

اوتیسم ، تاب آوری خانواده ، آموزش والدین ، انطباق خانوادگی ،