بازآفرینی معماری اقلیم گرم و خشک ایران در معماری معاصر با بهره گیری از فناوری های نوین پایدار

معماری بومی مناطق گرم و خشک ایران، حاصل قرن ها دانش اقلیمی و سازگاری با محیط است که بدون تکیه بر سیستم های مکانیکی پرمصرف، آسایش و پایداری فرهنگی را محقق می ساخت؛ اما معماری معاصر با فاصله گرفتن از این منطق و حرکت به سوی الگوهای جهانی ناسازگار، به ناکارآمدی انرژی و گسست هویتی دچار شده است. این پژوهش با هدف گذار از این وضعیت، چارچوبی علمی برای پیوند میان اصول عملکردی معماری بومی و فناوری های نوین (مانند طراحی پارامتریک، شبیه سازی انرژی و دوقلوهای دیجیتال) تدوین کرده است تا با استخراج و بازآفرینی هوشمندانه منطق سنتی در قالب ابزارهای دیجیتال، بستری برای طراحی معماری پایدار، زمینه‎ گرا و بهینه تر فراهم آورد. این مقاله با رویکردی تحلیلی – تبیینی ابتدا مبنای ترمودینامیکی و عملکردی عناصر بومی را بررسی میکند ؛ سپس نقش فناوری های دیجیتال نظیر طراحی پارامتریک ، مدل سازی اطلاعات ساختمان ( BIM ) ، شبیه سازی انرژی ، دینامیک سیالات محاسباتی ( CFD ) ، اینترنت اشیاء ( LOT ) ، دوقلوهای دیجیتال ( Digital Twins ) ، ارزیابی چرخه عمر ( LCA ) و تصمیم گیری چند معیاره ( MCDM ) را در باز تفسیر ، کمی باز سازی و باز افرینی این دانش بومی تحلیل مینماید

کلیدواژه ها:

معماری اقلیم گرا ، فناوری های نوین پایدار ، دوقلوی دیجیتال ، هویت فرهنگی ، شبیه سازی انرژی ، طراحی پارامتریک