کاربرد هوش مصنوعی در ارتقای ایمنی، بهداشت و محیط زیست (HSE) در صنعت گردشگری روستایی و بوم گردی: رویکردها، چالش ها و فرصت های توسعه پایدار

رشد صنعت گردشگری روستایی و بوم گردی در دهه های اخیر، فرصت های گسترده ای را برای توسعه اقتصادی، اشتغال زایی و حفظ میراث طبیعی و فرهنگی جوامع محلی فراهم آورده است. بااین حال، توسعه این صنعت با چالش های متعددی در حوزه ایمنی، بهداشت و محیط زیست (Health, Safety and Environment: HSE) همراه بوده است. مخاطرات طبیعی، آلودگی منابع آب، مدیریت نامناسب پسماند، تخریب اکوسیستم های حساس، شیوع بیماری های واگیردار و فقدان سامانه های پایش هوشمند، از جمله تهدیدهای اساسی پیش روی گردشگری روستایی و بوم گردی محسوب می شوند. هم زمان با گسترش فناوری های نوظهور، هوش مصنوعی به عنوان یکی از موثرترین ابزارهای تحول دیجیتال، ظرفیت های بی سابقه ای را برای مدیریت ریسک، افزایش ایمنی گردشگران، ارتقای سلامت عمومی و حفاظت از محیط زیست ایجاد کرده است. هدف این پژوهش، بررسی نقش و کارکرد فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی در بهبود عملکرد نظام HSE در صنعت گردشگری روستایی و بوم گردی است. پژوهش حاضر با استفاده از روش توصیفی تحلیلی و مبتنی بر مرور نظام مند مطالعات علمی، گزارش های بین المللی و استانداردهای تخصصی انجام شده است. ساختار مقاله بر تحلیل کاربردهای یادگیری ماشین، اینترنت اشیا، کلان داده ها، سامانه های اطلاعات جغرافیایی، بینایی ماشین و الگوریتم های پیش بینی در سه حوزه ایمنی، بهداشت و محیط زیست تمرکز دارد. نتایج پژوهش نشان می دهد که سامانه های هوشمند مبتنی بر هوش مصنوعی قادرند از طریق تحلیل داده های بلادرنگ، مخاطرات طبیعی مانند سیلاب، آتش سوزی جنگل ها، رانش زمین و شرایط جوی نامساعد را پیش بینی کرده و هشدارهای لازم را صادر کنند. همچنین، استفاده از حسگرهای هوشمند برای پایش کیفیت آب، کنترل آلودگی هوا، مدیریت مصرف انرژی و نظارت بر وضعیت بهداشتی مراکز اقامتی بوم گردی، موجب کاهش هزینه های عملیاتی و ارتقای سطح ایمنی و سلامت گردشگران می شود. در حوزه محیط زیست، فناوری های هوش مصنوعی با پایش تنوع زیستی، مدیریت هوشمند پسماند، بهینه سازی مصرف منابع طبیعی و کاهش انتشار گازهای گلخانه ای، نقش مهمی در تحقق اهداف توسعه پایدار ایفا می کنند. با وجود این مزایا، محدودیت زیرساخت های فناوری اطلاعات در مناطق روستایی، هزینه های اولیه پیاده سازی، کمبود نیروی انسانی متخصص، نگرانی های مربوط به امنیت داده ها و نبود سیاست گذاری منسجم، از جمله موانع اصلی توسعه این فناوری ها هستند. این پژوهش نتیجه می گیرد که ادغام هوش مصنوعی با سامانه های HSE در صنعت گردشگری روستایی و بوم گردی، علاوه بر افزایش تاب آوری مقاصد گردشگری، می تواند به حفاظت از منابع طبیعی، ارتقای کیفیت خدمات، کاهش مخاطرات انسانی و تحقق توسعه پایدار کمک کند. دستیابی به این هدف مستلزم تدوین راهبردهای ملی، سرمایه گذاری در زیرساخت های دیجیتال، آموزش جوامع محلی و توسعه همکاری های بین بخشی است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، HSE ، گردشگری روستایی ، بوم گردی ، توسعه پایدار ، مدیریت ریسک ، محیط زیست.