بررسی کارکرد تربیتی توصیف در تحکیم فهم و باورهای متعهدانه از منظر قرآن کریم

در قرآن کریم، «توصیف» یکی از شیوه های مهم در فرایند تربیت معرفتی و ایمانی به کار گرفته شده است و در آیات متعدد، از آن به عنوان سازوکاری برای انتقال معنا، تعمیق فهم و شکل گیری باورهای متعهدانه بهره گرفته شده است. پژوهش حاضر در پی پاسخ به این پرسش است که: توصیف در قرآن چه نقشی در تحکیم فهم و ایجاد باورهای متعهدانه دارد و این نقش از چه سازوکارهایی ناشی می شود؟ هدف اصلی تحقیق، بررسی کارکردهای تربیتی، شناختی، عاطفی و رفتاری توصیف در قرآن کریم است. این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی و بر پایه داده های کتابخانه ای انجام شده و با استناد به آیات قرآن به تحلیل مفهومی توصیف، نسبت به فهم، باور و تعهد و همچنین تشریح معیارهای توصیف صحیح و سازوکارهای اثرگذاری آن پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که توصیف در قرآن، ابزاری صرفا ادبی نیست، بلکه سازوکاری تربیتی معرفتی است که با تصویرسازی، مثال، تشبیه و واقع نمایی، فهم را از سطح آگاهی اولیه به «فهم عمیق» و سپس به «باور متعهدانه» ارتقا می دهد. این سازه، با فعال سازی سازوکارهای شناختی، عاطفی، انگیزشی و رفتاری، موجب درونی سازی پیام، تقویت داوری اخلاقی و افزایش التزام عملی می شود و زمینه تحقق اهداف تربیت دینی را فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

توصیف ، فهم ، باور متعهدانه ، قرآن