تاثیر مصرف سرترالین و سیلوسایبین و یک دوره فعالیت هوازی بر تغییرات بافتی هیپوتالاموس و تغییرات رفتاری موش نر مبتلا اختلال استرس پس از سانحه

اختلال استرس پس از سانحه یکی از شایع ترین اختلالات روان پزشکی مرتبط با مواجهه با رویدادهای شدید آسیب زا است که با تغییرات ساختاری مغز، به ویژه در نواحی مرتبط با تنظیم هیجانات از جمله هیپوتالاموس، همراه است. هدف پژوهش حاضر، بررسی تاثیر سه مداخله درمانی شامل داروی سرترالین (20میلی گرم/کیلوگرم)، ترکیب روان گردان سیلوسایبین (2 میلی گرم/کیلوگرم) و فعالیت هوازی (20 متر بر دقیقه) به صورت منفرد و ترکیبی بر ساختار بافت هیپوتالاموس و شاخص های رفتاری مرتبط با اضطراب در مدل حیوانی اختلال استرس پس از سانحه بود.این مطالعه با طراحی تجربی بر روی رت های نر نژاد ویستار، پس از القای اختلال استرس پس از سانحه با استفاده از پروتکل استرس طولانی مدت ، در قالب 11 گروه مقایسه ای انجام شد. مداخلات شامل تجویز داروها با دوزهای استاندارد و پروتکل تمرینی هوازی بر تردمیل بود. ارزیابی های رفتاری با آزمون الویتد پلاس میز و آزمون های بافت شناسی هیپوتالاموس با رنگ آمیزی هماتوکسیلین و ائوزین انجام شد. داده ها با آزمون های آماری غیرپارامتریک و نرم افزار Graph Pad Prism در سطح 95 درصد اطمینان تحلیل شدند.نتایج نشان داد که هر سه مداخله به صورت معناداری موجب کاهش نشانگان اضطرابی، افزایش جسارت رفتاری و بهبود ساختار نورونی هیپوتالاموس شدند. گروه درمان ترکیبی (سرترالین + سیلوسایبین + ورزش هوازی) بیشترین تغییر را در به طور میانگین از نظر رفتاری( زمان در بازوی باز: 55.25 ثانیه، عبور از مرکز: 5.5 بار، که معنادار با p<0.05) و هم بافت شناسی معرفی کرد. همچنین، مدت زمان حضور در بازوی باز، کاهش رفتارهای اجتنابی و افزایش منسجم سازی سلولی از شاخص های مثبت درمان بودند.نتایج این مطالعه موید اثربخشی هم افزای مداخلات چندگانه در تعدیل نوروبیولوژیکی و رفتاری پیامدهای اختلال استرس پس از سانحه هستند. به نظر می رسد استفاده تلفیقی از دارودرمانی و مداخلات غیر دارویی بتواند رویکرد موثرتری در بهبود اختلالات روان پزشکی مقاوم به درمان فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

سیلوسایبین ، فعالیت هوازی ، سرترالین ، اضطراب ، هیپوتالاموس ، اختلال استرس پس ازسانحه ، تغییرات رفتاری