ماهیت شرکت های تک شخصی در نظام حقوقی ایران و اتحادیه اروپا

چیکده شرکت های تک شخصی، اصطلاحی نو در ادبیات حقوقی و نیز تاسیس نوبنیادی است که متعاقب تصویب دوازدهمین دستورالعمل شماره 667 جامعه اروپایی، در سال 1989 به نظام حقوقی کشورهای عضو اتحادیه اروپا به عنوان سردمداران تشکیل این نوع شرکت ها، راه یافت. این شکل نوین از فعالیت های شرکتی، در بسیاری از کشورها با هدف تسهیل فرآیند کارآفرینی و حمایت از کسب وکارهای کوچک به رسمیت شناخته شده است لیکن این موضوع در قوانین ایران مغفول مانده و قانونگذار صرفا در ماده479 لایحه تجارت مصوب 1391کمیسیون قضایی و حقوقی مجلس شورای اسلامی به امکان تشکیل شرکت با مسولیت محدود در قالب تک عضو، التفات داشته است. در پژوهش حاضر با توسل به روش تحلیلی-توصیفی در مقام پاسخ به این پرسش که" ماهیت و جایگاه شرکت های تک شخصی در نظام حقوقی ایران و اتحادیه اروپا چیست؟ " بدوا ماهیت و جایگاه شرکت های اخیرالذکر در دو نظام حقوقی ایران و اتحادیه اروپا مورد واکاوی واقع می شود و در ثانی با رویکرد تطبیقی، قوانین و مقررات ایران و اتحادیه اروپا در حوزه شرکت های تک شخصی و نیز چالش های قانونی، مالی و اجرایی این شرکت ها در ایران، بررسی و شناسایی می گردد. یافته های پژوهش حاکی از آن است که فقدان چارچوب قانونی مشخص در ایران سبب بروز ریسک های مالی و حقوقی برای فعالان اقتصادی شده است. لذا در نهایت، راهکارهایی برای اصلاح قوانین و پذیرش رسمی شرکت های تک شخصی در ایران، با الگوگیری از قوانین اتحادیه اروپا، ارائه می گردد که می تواند در بهبود فضای کسب و کار و تسهیل فرآیند حقوقی و مالی این شرکت ها، موثر باشد.

کلیدواژه ها:

شرکت تک شخصی ، مسئولیت محدود ، قانون تجارت ایران ، اتحادیه اروپا ، کارآفرینی ، شخصیت حقوقی مستقل ، حمایت قانونی.