بازآفرینی کیفیت محیط شهری از طریق طراحی خیابان با تاکید بر عناصر فضایی و ادراکی معماری

خیابان های شهری به عنوان مهم ترین اجزای ساختار فضایی شهرها، نقش اساسی در شکل گیری کیفیت محیط شهری، ارتقای تعاملات اجتماعی، افزایش سرزندگی و بهبود کیفیت زندگی شهروندان دارند. در دهه های اخیر، تحول رویکردهای برنامه ریزی و طراحی شهری موجب شده است که خیابان ها از فضاهایی صرفا ترافیکی به فضاهایی چندمنظوره با کارکردهای اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و زیست محیطی تبدیل شوند. در این میان، مفهوم «طراحی خیابان شهری» به عنوان یکی از مهم ترین ابزارهای ارتقای کیفیت محیط شهری مورد توجه پژوهشگران و مدیران شهری قرار گرفته است. مطالعات مختلف نشان داده اند که ویژگی هایی نظیر پیاده مداری، ایمنی، دسترس پذیری، کیفیت بصری، تنوع کاربری ها، حضور فضای سبز و امکانات شهری می توانند تاثیر مستقیمی بر رضایت شهروندان و کیفیت محیط شهری داشته باشند . امروزه کیفیت محیط شهری به عنوان یکی از شاخص های اصلی توسعه پایدار شهری شناخته می شود و خیابان ها به دلیل گستردگی و نقش فراگیر خود، یکی از مهم ترین عرصه های تحقق این هدف محسوب می شوند. پژوهش های انجام شده در کشورهای مختلف نشان می دهد که طراحی مناسب خیابان ها می تواند موجب افزایش فعالیت های اجتماعی، ارتقای سلامت عمومی، کاهش وابستگی به خودرو و بهبود شاخص های زیست محیطی شود. از این رو، بررسی ادبیات نظری طراحی خیابان و ارتباط آن با کیفیت محیط شهری می تواند زمینه مناسبی برای تدوین راهبردهای طراحی و مدیریت شهری فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

طراحی خیابان شهری ، کیفیت محیط شهری ، پیاده مداری ، سرزندگی شهری ، فضاهای عمومی ، طراحی انسان محور.