خوانش تطبیقی نشانه شناسی پیرسی از سوررئالیسم در عکاسی صحنه پردازی شده گرگوری کرودسون و تصویرسازی علی اکبر صادقی

هدف اصلی این پژوهش، تحلیل چگونگی بازنمایی ناخودآگاه، رمزگان بصری و فضای تعلیق در آثار این دو هنرمند از منظر نشانه شناسی پیرس است. چارچوب نظری پژوهش بر مبنای سه گانه ی پیرسی( شمایل، نمایه و نماد) بناشده و روش تحقیق کیفی تحلیلی است که بر اساس مطالعه ی نمونه های منتخب، تحلیل توصیفی و مقایسه ی تطبیقی انجام گرفته است. در این فرآیند، تلاش شده است تا علاوه بر شناسایی شباهت ها و تفاوت های ساختاری، لایه های معنایی و تاویلی آثار نیز بررسی شود. یافته ها نشان می دهد که در آثار کرودسون، برای خلق فضایی وهم آلود و خیالی از نورپردازی سینمایی و معماری متروک برای خلق نشانه های چندلایه بهره می ‎گیرد، درحالی که علی اکبر صادقی با استفاده از نمادهای فرهنگی، انسان معاصر را در میدان اثر، در کنار موجودات ترکیبی و عناصر خیال پردازانه بستر تازه ای برای بیان ناخودآگاه جمعی در بوم ایرانی فراهم می کند. تحلیل نشانه شناسانه نشان داد که هر دو هنرمند، باوجود تفاوت های فرهنگی و رسانه ای، در بهره گیری از ساختارهای شمایلی و نمادین هم پوشانی های قابل توجهی دارند و هر یک به گونه ای خاص تجربه ای سوررئالیستی از واقعیت را القا می کنند، و بررسی هم زمان عکاسی صحنه پردازی شده و تصویرگری معاصر ایران در بستر نشانه شناسی پیرسی می تواند درک گسترده تری از نقش سوررئالیسم در هنر معاصر ارائه دهد و چشم اندازهای تازه ای برای مطالعات میان رشته ای هنر بگشاید.

کلیدواژه ها:

سوررئالیسم ، نشانه شناسی پیرس ، تصویرگری معاصر ایران ، علی اکبر صادقی ، عکاسی صحنه پردازی شده ، گرگوری کرودسون