تاثیر بازی های حرکتی بر یادگیری ریاضی دانش آموزان مقطع ابتدایی

این پژوهش مروری، به بررسی عمیق و تحلیلی تاثیرات مثبت و بنیادین بازی های حرکتی بر فرآیند یادگیری مفاهیم ریاضی در دانش آموزان دوره ابتدایی می پردازد. با توجه به شواهد علمی فزاینده مبنی بر ناکارآمدی رویکردهای صرفا کلامی در سنین رشد شناختی اولیه، این مطالعه بر مبانی نظری، یافته های پژوهش های پیشین (داخلی و خارجی) و شواهد تجربی متمرکز است که ارتباط معنادار بین فعالیت بدنی هدفمند و بهبود در درک، تثبیت و به کارگیری دانش ریاضی را اثبات می کنند. تمرکز اصلی بر این است که چگونه حرکت، به عنوان یک ابزار شناختی، می تواند مفاهیم انتزاعی ریاضی مانند کمیت، هندسه و عملیات حسابی را برای کودکان قابل لمس و درونی سازی سازد. این مقاله نشان می دهد که ادغام بازی های حرکتی نه تنها به تقویت عملکردهای اجرایی مغز (مانند توجه و حافظه کاری) کمک می کند، بلکه اضطراب ریاضی را کاهش داده و انگیزه درونی دانش آموزان را برای مشارکت فعال در فرآیند یادگیری افزایش می دهد. در نهایت، کاربردهای تربیتی و راهکارهای عملی برای معلمانی که قصد دارند از این پارادایم فعال و تجسم یافته در کلاس های خود بهره ببرند، ارائه می گردد. این بررسی بر لزوم تغییر پارادایم از آموزش منفعل به آموزش فعال مبتنی بر بدن تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

بازی حرکتی ، یادگیری ریاضی ، آموزش ابتدایی ، یادگیری فعال ، مهارت های شناختی