عدالت راهبردی و حکمرانی اخلاق مدار: واکاوی تطبیقی پارادایم های تمدن ساز در مکتب سلیمانی (به سوی مدل بومی پیشرفت)

بحران مشروعیت و کارآمدی در نظام های سیاسی معاصر، فراتر از یک چالش مدیریتی، نشانگر بن بست های عمیق هستی شناختی و معرفت شناختی در پارادایم های حاکم بر علوم انسانی غربی است. پژوهش حاضر با هدف تبیین مدل «عدالت راهبردی» در افق تمدن نوین اسلامی و با تمرکز بر مکتب سلیمانی، به واکاوی ظرفیت های نظری و عملیاتی این پارادایم بومی می پردازد. روش شناسی تحقیق مبتنی بر رویکرد «سنتزپژوهی تفسیری» و «تحلیل تماتیک چندلایه» است که در آن، اسناد نخبگانی، متون فقهی-کلامی و سیره عملی شهید سلیمانی به مثابه منابع اولیه مورد تحلیل قرار گرفته اند. مسئله محوری پژوهش، چگونگی فراروی از دوگانه های کاذب «توسعه-عدالت»، «امنیت-آزادی» و «قدرت-اخلاق» در بستر حکمرانی متعالی اسلامی است. یافته های تحقیق نشان می دهد که مکتب سلیمانی، نه صرفا یک الگوی نظامی-امنیتی، بلکه یک «پارادایم جامع حکمرانی» است که در آن عدالت اجتماعی از یک قرارداد صوری و لیبرالی به یک «ضرورت وجودی، اخلاقی و تمدنی» ارتقا می یابد. نتایج تحقیق حاکی از آن است که تثلیث مفهومی «مدیریت جهادی»، «تفکر راهبردی خدامحور» و «اخلاق کارگزار تراز» ظرفیت ترمیم شکاف های طبقاتی، بازسازی سرمایه اجتماعی و تحقق پیشرفت پایدار را از طریق بازتعریف فاعلیت انسانی دارد. دستاورد نهایی مقاله، ارائه مدل نظری «حکمرانی شایسته بومی» است که در آن عدالت، نه یک هدف جانبی، بلکه ستون فقرات امنیت ملی، انسجام اجتماعی و پیشرفت تمدنی تلقی می شود.

کلیدواژه ها:

عدالت راهبردی ، مکتب سلیمانی ، حکمرانی متعالی ، مدیریت جهادی ، تمدن نوین اسلامی