تحلیل رویکردهای نوین برنامه ریزی شهری با تاکید بر عدالت فضایی و توسعه پایدار در شهرهای معاصر

برنامه ریزی شهری به عنوان یک ابزار کلیدی مدیریت فضاهای شهری، نقش تعیین کننده ای در سامان دهی فضایی، ارتقای کیفیت زندگی شهروندان و تحقق توسعه پایدار دارد. رشد سریع شهرنشینی، افزایش نابرابری های فضایی، فشار بر منابع محیطی، تغییرات اقلیمی و مهاجرت های داخلی و بین المللی، ضرورت بازنگری در رویکردهای سنتی برنامه ریزی شهری و بهره گیری از رویکردهای نوین علمی را بیش از پیش آشکار ساخته است. هدف این مقاله، بررسی جامع رویکردهای نوین برنامه ریزی شهری با تاکید بر عدالت فضایی، توسعه پایدار و ارتقای کیفیت زندگی در شهرهای معاصر است. روش تحقیق این پژوهش ترکیبی بوده و شامل تحلیل اسنادی، مطالعات موردی و بررسی میدانی است. علاوه بر تحلیل داده های آماری و مکانی، مصاحبه های کیفی با کارشناسان شهری و بررسی تجربه چند شهر ایرانی و بین المللی صورت گرفته است. یافته ها نشان می دهد که بهره گیری از رویکردهای مشارکتی، برنامه ریزی یکپارچه فضایی، استفاده از داده های مکانی و تحلیل های نوین شهری، نقش موثری در کاهش نابرابری های فضایی و ارتقای کیفیت زندگی شهروندان دارد. نتایج تاکید می کنند که برنامه ریزی شهری نوین می تواند عدالت فضایی، پایداری محیطی و کارایی مدیریتی را به طور همزمان ارتقا دهد. پیشنهادهایی برای تقویت زیرساخت های اطلاعات مکانی، افزایش مشارکت عمومی و بهبود کارکرد مدیریت شهری ارائه شده است

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی شهری ، عدالت فضایی ، توسعه پایدار ، جغرافیای شهری ، مدیریت شهری