چگونگی به کارگیری الگوهای تشخیص محیط عدم قطعیت جهت احراز آمادگی شناختی در واحدهای نظامی

آمادگی شناختی نوعی آمادگی ذهنی شامل دانش، مهارت ها، توانایی ها، انگیزه ها و تمایلات شخصی برای عملکرد مناسب در محیط نوظهور و غیرقابل پیش بینی و همچنین توانایی انجام ماموریت ها از طریق تصمیم گیری کارآمد و به روز در محیط در حال تغییر و پیچیده است. آمادگی شناختی تاکنون در واحدهای نظامی به عنوان یکی از مهارت های کارکنان و شاخص تعیین کارایی فرد جهت تصمیم گیری سریع در شرایط پیچیده صحنه نبرد موردتوجه قرار نگرفته است، ازاین رو هدف این تحقیق چگونگی به کارگیری الگوهای تشخیص محیط عدم قطعیت جهت احراز آمادگی شناختی در واحدهای نظامی است. انجام این تحقیق جهت کمک به بهبود شناخت فرماندهان از موقعیت های عدم قطعیت و بهبود عملکرد آن ها در برابر احساسات و هیجانات صحنه نبرد حائز اهمیت بوده و بی توجهی به آن، می تواند موجب غافلگیری و کاهش قدرت تصمیم گیری شود. تحقیق حاضر از نوع توصیفی است. جامعه نمونه متشکل از کارکنان تعدادی از یگان های نظامی است که به صورت تصادفی طبقاتی انتخاب و به پرسشنامه پاسخ داده و سپس داده ها مورد تجزیه وتحلیل قرارگرفته است. نتایج نشان داد که تمامی مولفه ها و شاخص های پژوهش از سطح اهمیت نسبی برخوردار بوده و مخاطبین ساختار پرسشنامه را جهت احراز آمادگی شناختی در واحدهای نظامی به صورت نسبی تائید نموده و مشخص گردید مولفه های آگاهی از موقعیت، حافظه و انتقال به عنوان مولفه های الگوهای تشخیص محیط عدم قطعیت در احراز آمادگی شناختی واحدهای نظامی موثر است.

کلیدواژه ها:

آمادگی شناختی ، الگوهای تشخیص محیط عدم قطعیت ، آگاهی از موقعیت ، حافظه ، انتقال