بررسی و تحلیل میزان رضایت مندی از شاخص های توانمندسازی سکونتگاه های غیررسمی با تاکید بر مسائل اجتماعی و اقتصادی در شهر کرج

رشد فزاینده سکونتگاه های غیررسمی در شهرهای بزرگ ایران و به ویژه شهر کرج، یکی از مهم ترین چالش های توسعه شهری و برنامه ریزی اجتماعی–اقتصادی است. این سکونتگاه ها با تراکم جمعیت بالا، کمبود خدمات، ناامنی اجتماعی، اشتغال غیررسمی، درآمد پایین و کیفیت پایین مسکن شناخته می شوند. هدف این پژوهش، تحلیل میزان رضایت مندی ساکنان از شاخص های توانمندسازی اجتماعی و اقتصادی با بهره گیری از داده های میدانی، ابزارهای تحلیل آماری و چارچوب های علمی است. این مطالعه با استفاده از روش توصیفی–تحلیلی و ابزارهایی همچون تحلیل عاملی اکتشافی، مدل رگرسیون چندمتغیره، آزمون t، آزمون ANOVA، تحلیل همبستگی، و تحلیل خوشه ای انجام شده است. جامعه آماری شامل ساکنان چهار سکونتگاه غیررسمی شاخص شهر کرج (ماهدشت، ملک آباد، سهرابیه و حصارک) بوده و نمونه گیری به روش تصادفی طبقه بندی شده انجام شده است. نتایج پژوهش حاکی از آن است که شاخص های اقتصادی (درآمد، اشتغال پایدار، دسترسی به خدمات مالی)، شاخص های اجتماعی (سرمایه اجتماعی، مشارکت مدنی، احساس امنیت) و شاخص های زیرساختی (کیفیت مسکن، دسترسی به حمل ونقل، امکانات شهری) بیشترین تاثیر را بر رضایت مندی ساکنان دارد. تحلیل عاملی نشان داد که چهار عامل اصلی شامل «توان اقتصادی»، «سرمایه اجتماعی»، «امنیت و انسجام محلی»، و «کیفیت خدمات عمومی» 72٪ از واریانس متغیرهای رضایت مندی را تبیین می کنند. این مقاله پیشنهاد می کند که برنامه ریزی برای توانمندسازی سکونتگاه های غیررسمی باید بر توسعه اقتصادی محلی، تقویت سرمایه اجتماعی، بهبود زیرساخت ها و ایجاد سیستم داده محور برای مدیریت شهری متمرکز شود.

کلیدواژه ها:

سکونتگاه های غیررسمی ، رضایت مندی ، شاخص های اقتصادی ، شاخص های زیرساختی